دیوار سیاه و سفید

قسمت اول

eternaldeath — Mon, 23 Nov 2009 14:10:18 GMT

قبل نوشت:

ــــ از دوستان بسیار محترم خواهشمند می باشم که یک عدد اسم برای این داستان ما انتخاب کنید. مغز ما که به جایی قد نداد!

هشت........

_ کره خر بی پدر مگه با تو نیستم ؛ د راه بیا دیگه!

اول ،گوشم با صدای نکره اش از خواب بیدار شد. هنوز نمی دونستم این صدا مال سیماست که یه ریز داشت بهم فحش میداد یا اون زنیکه که از کنار پنجره رد شد و اولی صبحی گند زد به هیکل و حالم با اون صداش.

به شکاف روی سقف زل زده بودم؛ اولین بار وقتی دیدمش که هنوز داشتم سیما رو می دیدم. روی پشت بوم خونه پدریمون توی اختیاریه ؛ قبل از اینکه با بولدزر بهش گند بزنن ؛ایستاده بود. همون پیراهن سفیده رو پوشیده بود. چقدر از این پیراهن بدم میومد؛ نه اینکه زشت بود نه . بیشتر واسه خاطر حرف های بچه های مدرسه. بی شرفا سیب زمینی صدام می کردن. یه بار ممد شله بهم گفت: چه حالی میده وقتی سیما اون بالا، با پیراهن سفیدش ایستاده و باد میزنه زیرش. بعد با اون دندون های کجش خندید و گفت: چه عشقی می کنن این کفترام! سر مثل جوجه تیغیمو خاروندمو بی هوا یه مشت حواله اش کردم و سریع جیم شدم. از اون وقت به بعد همه یه جور دیگه نگام می کردن، هر چی بود بهتر از سیب زمینی گفتن.

روی پشت بوم ایستاده بود و داشت با کفترای ممد شله بازی می کرد. موهاش فر شده بودن؛ چطوریشو نمی دونم چون اون وقتا موهاش مثل خط کش بود. شاید واسه این بود که خیلی روی مخ مامانم کار می کرد که بره موهاشو فر کنه. مامانم میزد تو صورت خودشو می گفت: به خدا لقمه حروم نخوردی اما نمی دونم چرا انقدر حرومی می کنی.

یه چیکه آب خورد تو صورتم با خودم گفتم شاید مثل اون وقتا کرمش گرفته و داره خیسم می کنه . چشمامو باز کردم؛ هنوز پیراهن سفید سیما جلوی چشم بود و نگاه های هیز ممد شله که دیدم به اندازه یه وجب سقف اتاقم نیشش باز شده! لابد پیرزن همسایه وقتی داشت دو پا روی توالت فرنگی می نشسته شلنگ و تا آخر ول داده.

هفت.......

از پله ها اومد پایین؛ صدای تق تق کفش هاش با هر روز فرق می کرد. لابد کفش نو خرید. ؛ صدای کفش های جدیدشو دوست نداشتم مثل عرعر خر می موندن؛ دیروز وقتی پولشو گذاشتم روی میز، خندید؛ از همون خنده هایی که سیما یواشکی به سعید می زد.

یه بار داشتم از مدرسه می اومدم که دیدم سیما از ماتیک های مامان کش رفته و زده به لب ها و لپ هاش؛ بعد وایساده جلوی مغازه سعید و دفتر کتاب قیمت می کنه. چادرشم مثل برنج های مامان ،شل گرفته بود .یه بلوز یقه هفت پوشیده بود . اما سعید محلش نمیذاشت یعنی سرش به کار خودش گرم بود؛همه می دونستن سعید مال دختر خاله اش اما انگار سیمای ما خر تر از این حرف ها بود. خاک تو سر سیما . رفتم جلو مغازه؛ تا منو دید سریع خودشو جمع کرد و روشو سفت گرفت. گوشه چادرشو گرفتم؛ هر چی پول تو جیبم بود چپوندم توی دست سعید. کشون کشون بردمش توی خونه؛ دفترها روپرت کردم توی صورتش. گفت:_ چیه؟ هار شدی؟ چادرشو از وسط جر دادم. وسط جیغ جیغ هاش یه لبخند پهن زد . انگار از عمد جلوی سعید لوندی کرده بود تا منم چادرشو جر بدم و اون به مامان بگه: دیگه چادر ندارم .

شش......

پرده ها رو کنار زد . کار هر روز صبحش بود ؛همچین که مانتوشو در می اورد می رفت سراغ پرده ها تا مثلا نور بیاد. اما این پنجره های دو وجبی اونم توی این دخمه مثل فحش ناموسی بود. بعد روسریشو پشت سرش گره داد و زیر لب یه آواز محلی می خوند. بار اولی که آواز و خوند می گفت مال یه شهریه به اسم شوشتر. می گفت همیشه مامانش براش می خوند. بعد صداشو یک کم بلند تر کرد: بیو بریمش بیو بریمش... تو آشپزخونه گم شد و صدا آب بود که به کف کتری دودیم می خورد.

_ باز از بابات کش رفتی؟ _ خوب آره. بریم تو بقالی بگیم چی می خوایم؟ _ اگه بابات بفهمه چی؟

احتمالا دختره شبیه همون دوست عوضی سیما بود. فکر می کردن من خرمو نمی فهمم که یواشکی میرن توی زیرزمین و سیگارایی که از بقالی بابای دختره کش رفتنو دود می کنن و حرف های قلمبه سلمبه بهم میزدن. یه بار با گوشای خودم شنیدم که سیما داشت می گفت: وقتی دودا رو حلقه می کنم احساس می کنم شبیه اون عکس فروغ شدم که روی صندلی نشسته و بین انگشت هاش سیگار دود میشه. بعد دوستش بلند بلند خندید و گفت: با این مامان و دادشی که تو داری فقط باید ژست فروغی بگیری.

پنج.....

_ نه آقا، دارم میام. طرح ها رو دادم دست معمار. نه گفتم تو قرداد ده تا بزنن. چشم...

همه شون یه مشت احمق کلاهبردارن مثل رفیق عوضی بابای ممد شله که به قول خودش حسابی چشمش خونه ما رو گرفته بود. عین سگ دروغ می گفت ؛چون خونه ناصر و محمود و همین مرتیکه خریده و کوبید؛ تا به قول خودش چند تا آپارتمان مامانی از توش دربیاره. چند شبی صدای این کامیون ها بی پدر توی خونه ما بود. مامان هم دستشو می کوبید توی سینه اش و می گفت: ایشالا خونه تو سرشون آوار بشه که شبمون عین روزمون کردن و بعد می چپید زیر پتو. اما سیما لبه پنجره می نشست و موهای سیاهشو شونه میزد . مثل جن زده ها مرتب می خوند: سلام ماهی ها ... سلام ماهی ها/ سلام قرمز ها، سبزها ، طلائی ها/ به من بگویید آیا در آن اتاق بلور که مثل مردمک چشم مرده ها سرد است/ و مثل آخر شب های شهر ، بسته و خلوت صدای نی لبکی را شنیده اید. نمی دونم کر بود و صدای کامیون های بی صاحاب و نمی شنید؟

پی نوشت:

۱- عمه شدن هم با حاله حتی اگه هشت ماه به تولدش مونده باشه!!

۲- خاطره ای دارم مثل سنگی ته چاهی؛ من با این خاطره مشکلی ندارم!!! پس مرگت چیه که می نویسیش؟؟ شنیدم خوشم اومد نوشتم!

۳- فکر کنم این عکس سر در بلاگ ماله روح الهمحمودی باشه. اگه مال اون نبود هم نباشه برید عکساشو ببینید.

اثاث کشی

eternaldeath — Fri, 13 Nov 2009 09:48:18 GMT

حساب کردم از عنفوان کودکی، ما هم چیزی از خانه به دوشان کم نداشتیم! هر خونه ای که خریدم خونه پرش سه سال توش بودیم و تا اومدیم به خونه و اتاق جدید عادت کنیم ؛بابا خونه جدید خرید و کارتن ها وسط خون ول بودن. شش ساله ام بود که خونه صادقیه خالی شد و اون حیاط پر از بچه قد و نیم قد با جیغ ها دم غروب سوت کور شد. همه اهالی خونه های ۷۵ متری ، کارتن به دست بودن و خونه ها رو خالی می کردن. و همه ما توی خونه ۱۰۰ متری شهرک غرب پخش و پلا شدیم. او موقع خونه ما فاز هفت، توحید دوم بود. یه خونه سه طبقه که تنها دختر اون ساختمون سه طبقه من بودم. و هم بازی هام شدن صادق و حسین. البته هنوز خونه من و من چند کوچه اون ورتر بود!

کلاس دوم بودم که بابام خونه رو به دایی دومیم اجاره داد و دوباره خونه پر شد از کارتن و به طبقه بالا خونه آقا بزرگ اثاث کشیدیم! هم بازیم شد رزیتا ، همسایه بغلی که عصر ها توی حیاط بزرگ آقا بزرگ، هم بازی می کردیم و هم درس می خوندیم! اما کلاس چهارمم تموم شد ؛ که بابا خونه چیذر رو خرید. دیگه همسایه ای هم سن و سال من نبود. و تابستونم توی حیاط با عروسک هام گذاشت و رکورد شکستیم. چون رابطه دوستانه ای با همسایه ها نداشتیم؛ بودنمون به سه ماه نکشید!! دوباره کارتن ها پر شد! خونه جدید بوستان ششم خیابون پاسداران بود. حیاط در اختیار طبقه اولی ها بود. و این بار گاهی من به پارک روبه روی خونه می رفتم. کلاس سوم راهنمایم تموم شد؛ که دوباره به خونه شهرک غرب برگشتیم . البته با کمی تغییراتی که بابا توی خونه به وجود اورد. . دوباره با دوستان دوران کودکیم بودم! هر چند دیگه هیچ کدوممون بچه نبودیم. و من اینو از روی ریش و سیبل های پراکنده شون حس می کردم. الان هم هر از چند گاهی راه دانشکده رو به این خونه کج می کنم و به درش زل میزنم.

اول دبیرستانم تموم شده بود ؛ که این بار به خونه پونک رفتیم. و این خونه برام پر رنگ ترین خاطراتو داشت. چون تقریبا نه سالی توش دووم اوردیم. هر چند، هر چند وقت یه بار، بابا یه ور خونه رو عوض می کرد. اما ناب ترین اتفاقات ریز و درشت زندگیم توی این خونه بود. وقتی که دانشگاه قبول شدم؛ یعنی سال ۸۳، یادمه از سر کوچه دویدم و رضا رو تو کوچه دیدم و بی هوا تو بغلش رفتم. عروسی برادرام. رفتن هاشون. آشنایم با نیمو کامینو! دعوا ها و.... سکوت آخر شب اتاقم. پستر های رنگ و وارنگی که هر روز روی دیوار میزدم. حتی ریز ترین خاطراتم مثل : صدای فروغ و شاملو توی شب و خیره شدن من به آسمون! و.... حالا چند روزی است که دوباره همسایه ما همون بچه های کودکی شدن. هر چند که دیگه هیچ کدوممون مثل بچگی هامون نیستیم. هر وقت هم دلم برای خونه قبلی تنگ بشه سر کوچه میرم و نگاهش می کنم!

پی نوشت:

۱- الف بودن هم بد نیستا. چون توی این اثاث کشی که برای اولین بار کارتن نداشت؛ بنده خونه نبودم و ساعت هفت میومدم خونه به مامان می گفتم کاری هست من بکنم و اونم می گفت : قربونت برم تو درستو بخون! البته نه به این لطافت.

۲-بین بودن ها و نبودن؛ باید ها و نباید ها زندگیم ایستاده ام و فکر می کنم کفه کدوم یکی سنگین تره! ای کاش خدا به قول حمید؛ هپی کال داشت. اون موقع خیلی حرفا میشد بهش زد! حداقل مشکلم با عدل و حکمت و تقدیر ... حل می کردم. شاید هم عابد می شدم می رفتم یه گوشه موشه ای عرفان دود می کردم!

۳- عکس بالا هیچ ربطی به خونه نداره ؛ فقط خوشم اومد ازش!

دوران

eternaldeath — Sun, 08 Nov 2009 06:23:18 GMT

با دود ها به هوا ولت می دهم تا یادم برود بزرگ ترین حماقت زندگیم ، در هفده سالگی بود!

با دود ها به هوا ولت می دهم تا یادم برود روزگاری من و تو با هم دوست بودیم و من چه احمقانه فکر می کردم یوسف از بر خواندن تو ،معجزه ای است برای من ! و مادرم چه ساده بود که فکر می کرد دوستی با تو بزرگ ترین اتفاق زندگیم است! هنوز نمی دانستم حافظان ریایی مثل ریگ بخشند.

تو را دود می کنم به هوا؛ تا یادم برود دیشب مثل خیلی از شب های دیگر خوابت را دیدم .که با هم زیر آن درخت توت خانه آقا بزگم نشسته بودیم؛ با همان لباس عید های یک شکل آبی! هر چند، چند سالی است که خواب هایم تعبیر شکم پری برایم دارند نه بیشتر.

تو را دود می کنم؛ تا یادم برود صبح بغض کرده به آینه زل زده بودم و به حماقتم نیشخند می زدم!

تو را دود می کنم به هوا؛ تا یادم برود که فکر می کردی من هم تسبیح دستت بودم و هی مرا چرخاندی چرخاندی ؛ آنقدر چرخاندی که به دوران افتادم و از این چرخه تا ابد پیاده شدم.

لبه پنجره له ات می کنم و از پنجره پرت می کنم پایین !

نغمـــه رضایی چه خوب می گوید :

برلبت نام خدا بود؛ خدا شاهد ماست بر لبت نام خدا بود و مرا رقصاندی

دست ویرانگر تو عادت چرخیدن داشت عادتت را به غلط چرخه ایمان خواندی

قلب صد پاره من مهره صد دانه نبود تو ولی گشتی و این گمشده را لرزاندی

جمع کن؛ رشته ایمان دلم پاره شده است من که تسبیح نبودم تو چرا چرخاندی؟

پی نوشت:

۱- به لطف نیروهای ماورای قرمز، جناب ضرغامی پنج سال دیگه به حاکمیت عادلانه!!!! در صدا و سیما ادامه می دهند. اینو به حساب دهن کجی واسه خس و خاشاک نذارید!

سیزده آبان به نقل از یک اغتشاش گر خرد!

eternaldeath — Wed, 04 Nov 2009 23:00:18 GMT

سوار مترو صادقیه شدیم! مترو توپ خونه خط عوض کردیم ؛برای رفتن به هفت تیر! اما ایستگاه سعدی، طالقانی ، هقت تیر نایستاد و ایستگاه مفتح پیاده شدیم! نیروهای جان برکف لباس شخصی مثل پلنگ ،از منافع رئیس جمهور ۲۴ میلیونی!! و آقای خط قرمز دفاع می کردن! با شعار از مترو بیرون اومدیم و این برادران محترم لطف کردن با این فشنگ های پلاستیک فشرده رنگی مثل بازی شانسی های شهربازی ملتو نشونه رفتن. جوون ها ۱۰۰ امتیاز! میان سال ها ۵۰ امتیاز و قشر سالخورده ۱۰ امتیاز! در ازای هر ضربه باتوم یک جایزه بیشتر!! و باتوم برقی جایزه ویژه! اگر یه بدبختی هم جمع کردین اوردین که دیگه برنده این!! هر پنج دقیقه یه بار جمع می شدیم و بردارهای متحرم می دویدن. اونا بدو ما بدو. (ساوک به اسم خدا پیغمبر مردم و با چوب و چماق نمیزد.) شعاری که بیشتر عنوان می شد: نه شرقی نه غربی ، دولت سبز ملی/ روسیه و بسیجی پیوندتان مبارک/توپ تانک بسیجی دیگر اثر ندارد/ بسیجی واقعی همتو و باکریه و... تا دیروز اگر سعی می کردم همه حرف هایی که زده میشه رو باور نکنم از امروز همه رو باور می کنم !

بیست و سی: یه عده آدم با نشان های سبز توی هفت تیر جمع شده بودن و شعار هایی مثل : نه شرقی نه غربی جمهوری ایران سر میدادن و دوستان محترمی که من باب تسخیر لانه جاسوسی اومده بودن راهشونو سمت اینا کمی کج کردن و جوابشونو داد! (یعنی از گاز و اشک آور و باتوم خبری نبود لطفا توهم زدن با پر مرغ و از سرتون بیرون کنید!)... و من مونده بودم اون تعداد چطوری تونستن از زیر اون باتوم ها جون سالم به در ببرن به هفت تیر برسن.اما هر جوری رفتن دمشون گرم! این هم از رسانه ملی که نه تنها حقیقت و مخفی می کنه بلکه دروغ هم می سازه !جمعیت مفتح ؛ سید خندان و جلوی دانشگاه تهران و سهرودی رو نادیده گرفتن! و اعتراض مردم نه تنها نشون نمیدن بلکه یه جمعیت پراکنده رو نشون میده و صدای شعار هاشونو قطع می کنه و آقای گزارش گر اون چیزی که دلش می خواد روایت می کنه.

به قول دوست عزیزم ایران طبیب:

اعتراض از دید آن ها از فلسطینی رواست لیک در ایران چنین کاری تحارب با خداست

پی نوشت:

ــ نمی فهمم این چه اسلامیه که بابت دعای کمیل مردم بازداشت میشن و بابت الله اکبر گفتن زندان میرن!

ـــ می دونم یه خدا اون بالا هست اما چرا انقدر خونسرد و این همه ظلم و فساد و می بینه و به روش نمیاره متعجبم!!

تبعیدی!

eternaldeath — Mon, 02 Nov 2009 16:06:18 GMT

می دونستم وقتی می خواد بره ، توی فرودگاه همون قدر گریه می کنم که امروز گریه کردم. درست مثل وقتی که تاریخ دقیق رفتنشو فهمیدم. به هر بهانه ای خودمو می چپوندم توی بغلش؛ اونقدر گنده شده بود که توی بغلش گم بودم! آخ چه عشقی می کردم قبل از کوتاه کردن ریش های بلندش یا موهای فرفریش اونا رو می کشیدم و صداش و در می اوردم!

یکی از عادت های چند سال مون این بود که همیشه شبا بیاد تو اتاقم و تا ساعت دوازده - یک چرت و پرت بگیم و از همه وری حرف بزنیم. رازهای همو می گفتیم. گاهی برای شنیدین بعضی اسرار یکی سیریش می شد و اون یکی هم نازمی کرد! بچه تر که بودیم حرف های ترسناک می زدیم ! خیلی وقت ها رفتارهای افراد خانواده و فامیل رو تحلیل می کردیم . از وقتی مهدی پسر عمه ام برای دانشگاه اومد تهران؛ این تجمع توی پذیرایی برگزار میشد. وقتی قرار بود یه تئاتری و تمرین کنه با هم تمرین می کردیم و اون منو دست می انداخت! گندکاری هم و جمع می کردیم و برای لو نرفتنشون باید به اون یکی رشوه می دادیم! همیشه مامانم می گه : آخی محمد خیلی محجوب و خجالتیه! منم از ته دلم به این حرف مامان می خندم! همیشه گوشه و کنار اتاقش پر بود از کتاب ها ، مجله ها وفیلم ها .حتی شبا وقتی می خواست بخوابه باید یه عالمه وسیله رو پرت می کرد روی زمین تا روی تختش جاش بشه!! خیلی وقتا همین زحمت و به خودش نمیداد روی همون کوه می خوابید. (تقریبا تمام کتابای کتاب خونه اش روی زمین بود!) امروز تا لحظه آخر رو پای خاله فری خوابیده بود و هر چقدر مامان حرص می خورد که پاشه و وسایلشو جمع کنه از جاش جم نمی خورد.

نبوغش توی حرفای بامزه حیرت انگیزه. حتی وقتی می خواد یکی رو دست بندازه! خونسردیش لج دراره. از وقتی مدرسه می رفت خونسرد بود. درس نمی خوند، شب امتحان هم ساعت ده دوازده شب شروع می کرد به خوندن و دو ساعتی می خوند بعد خوابش می برد! همیشه هم نمره هاش بالا تر از اون چیزی که فکر می کردیم میشد! شاید همین خونسردیش باعث شد بابا تبعیدش کنه! چون درس خوندن توی خونه ما یک حکم اجباریه! و محمد حوصله درس خوندن نداشت. می گفت لجم می گیره وقتی کلاس بازیگری دکتر دلخواه و می رم، توی دانشگاه زیر دسته یکی مثل رامتین خدا پناهی باشم. یه شب قبل از تحویل تحقیقاش می یومد توی اتاقم و می گفت : بهاره جون هر کسی دوس داری از توی اینترنت یه چیزی برام پیدا کن که جای تحقیق بدم به استاد یا اگه خیلی تلاش می کرد یه جاهایی از کتاباشو نشونم میداد که بخونم و از توش یه چیزی دربیارم .البته منم کاسب بودم و ازش پول می گرفتم!

چون ته تغاریه ِزورمون بهش می چربه! وقتی درس نمی خوند همه دعواش می کردیم! خرید و آشغال بردن همیشه باهاش بود. حالا برای اثاث کشی نیست و انگار یه جناحمون به باد رفته ! همیشه سرش غر میزدم که چرا انقدر تنبلی. اما خدایی تنبل نیست. هم کتاب می خونه؛ هم با بچه های گروهشون تئاتر تمرین می کرد. عکس می گرفت، فیلم برداری می کرد، فیلم کوتاه می ساخت و هزار و یه کار دیگه! دوس داره اونجوریی که دوست داره زندگی کنه. همیشه می گه: دوس دارم یه کافه توی انقلاب داشته باشم که دو طبقه باشه. آهنگ های اسپانیایی توش بذارم و یه جایی رو برای تمرین داشته باشم تا هر کس خواست با یه قیمت پایین اجاره اش کنه. یه دوربین با حال داشته باشم و بزنم به کوه و دشت واسه خودم فیلم و عکس بگیرم! گاهی هم دعوا سر مدل لباس پوشیدن و موهاش بود. همیشه خودشو لعنت می کنه که چرا بچه آخر شده. میگه آدم گربه توی کوچه باشه بهتر از ته تغاری بودنه! واسه خداحافظی یه لیوان آب پر از یخ ریختم روش تا زود برگرده و آخرین دعوامونو هم کرده باشیم !

امروز رفت پیش رضا در کفرستون تا زبان بخونه و بره یه دانشگاه درست و حسابی. و چقدر این تبعید سخته. رضا دوست داشت بره و محمد نه!حالا خونه سوت و کوره... دیگه کسی نیست که باهاش بشینم چرت و پرت بگم. از همه چیز و هیچ چیز حرف بزنم. چقدر خوب بود وقتی می یومد پیشم و می گفت بیا درمورد خانوم مهندس حرف بزنیم!! امروز بهش گفتم: وقتی میری نری عاشق یکی از اون تیتیش ها بشی و خانوم مهندسو بی خیال شی ! هر چند مامانم می گه اگه به تو باشه هیچ وقت نمیذاری این زن بگیره! راستم می گه چون همیشه بهش می گم اگه عاشق شی نمی بخشمتو و چشاتو از کاسه در میارم! حالا اونقدر دور شده که دستم بهش نمیرسه و نمی تونم وقتی گریه ام می گیره مثل یه پیشی کپل بیاد دور و برم تا بفهمه چمه ... هنوز یه عالمه بغض دارم. امیدوارم خیلی خیلی خوب از پس آرزوهاش بربیاد!

پی نوشت:

۱ــ خانوم مهندس دختر ایده ال ذهنی محمده! (البته نه کاملا ذهنی!)

۲ــ از دیروز تا حالا به روح جد بزرگوار مغفورم درود و صلوات می فرستم که فامیل میر سالاریو سر اختلافات قومی به یه فامیلی الف دار تعویض کرد؛ تا باعث بشه برای شنبه بعدی یک مقاله ارائه بدم!!!

۳- خدا رو شکر روزنامه سرمایه هم به تاریخ پیوست!!!! (چند وقت دیگه احتمالا فقط باید کیهان و ایران قورت بدیم!)

من خارجکی!

eternaldeath — Tue, 27 Oct 2009 00:56:18 GMT

من بهاگانیاچ افگوژاخ ؛توی ایالتی به اسم Marigold زندگی می کنم! تعجب نکنید خیلی سال قبل پدر بزرگ پدر پدر پدرمو از کشورش اخراج می کنن و به این ور دنیا می فرستن. اونطوری که پدرم برام تعریف کرده بود ؛ما اهل سرزمین آریا هستیم اما من تا حالا اونجا رو ندیم. حتی نمی دونم کجای نقشه باید دنبالش بگردم.آخه می گن مدت ها همه جا زیر آب فرو رفته بود و بعد از سال ها، آب های غرب ایالت ما رو بالا اورد .برای همین اگه اسم این ایالتو هنوز نشنیدید تعجب نکنید؛ هنوز نوادگان کریستف نیومدن ما رو کشف کنن. اسم دیگه ایالت ما شهر اخراج شدگانه! زبون ما فینگیلیشه! تا همین چند سال پیش روی زمین کرال سینه می رفتیم اما توی کتاب خونه ایالت عکس هایی دیدیم که بهمون یاد میداد چطوری باید راه بریم!

من یه نویسنده دسته دهم هستم که همیشه لبو فروش ها داستان هامو می خرن و لبو های نپخته رو توش میذارن. شاید برای اینکه مردم ایالت ما به روح اعتقاد ندارن و به داستان های چند لایه عادت ندارن.واسه همین داستان ها مو توی بطری میندازم و توی آب ول میدم تا یه ناشر خارجکی پولدار بیاد چاپشون کنه! گاهی با صنف لبو فروش ها می شینیم و بحث هایی درمورد داستان هام می کنیم! همه این ها برای اینکه اونا راضی بشن داستان ها رو بخرن و بدونن لبوها رو روی چی میذارن!

یه دوست خوب از توی کالج برام مونده. (ما کالج هامون توی خونه رهبر!!! ایالت تشکیل میشه) اسم رفیقم نیمو کامینو است؛ که از شهر بیشکک اخراجش کردن. صبح ها بعد از دو با هم اوبوقله با شراب قرمز می خوریم! مغ های ایالت ما خوردن شراب قرمز با دوستان خیلی صمیمی مجاز کردن! بعد از خوردن صبحانه، من به کتاب خونه شهر میرم و کاغذ سیاه می کنم و نیمو هم همچنان برای کشف راز شکار گرازهای آمازونی ، توی جنگل تلاش می کنه تا بتونه اسم خودشو توی کتاب رکورد ایالت ثبت کنه! اسم دوتا خانوم توی کتاب هامون هست به اسم: مازاریو پودینگ و ماریتا پودیتو ، که نودگانشون توی ایالت ما خونه دارن! و همیشه آخر هفته با بچه ها که دریا می ریم اونا رو هم می بریم!!

خوب چون نوشتن کفاف زندگی کردن توی این ایالت کوچیکو نمیده و از اونجایی که همه همو می شناسیم و صبح ها موقعی که توی خیابون با لباس های سفید و سبز می دویم و همو می بینمو باید برای هم سر خم کنیم؛ ترجیح میدم حتی نیمو هم ندونه شغل دوم من چیه! فکر بد نکنین! من شب ها به گورستان ایالت می رم و بالای قبرهایی که پول روشون گذاشتن می ایستم و داستان می خونم. بین خودمون باشه، گاهی داستان های خودمو قاطیشون می کنم. مردم ایالت اسم منو گذاشتن قصه خون گور! نیمو بهم پیشنهاد داد به جای داستان های افسانه ای قرن 21 ، داستان قصه خون گور بنویسم!

آخر شب خسته خونه میرم و مثل همیشه یادداشت نیمو رو می بینم که برام نوشته: اومدم نبودی! و از دور به جنگل زل میزنم تا ببینم نور آتیشش روشن شده؟ و همین طور که به دنیای 200سال قبل از خودم یعنی قرن 21 فکر می کنم تا رمز افسانه هاشو درمورد چیزهایی که توی کتاب خونه هست مثل: کامپیوتر ،ماشین ، و عشق بلوتوثی و... فکر می کنم؛ شیر گاوی که همسایه مون خانوم فرندایش برام اورده با کیک های تخم مرغی آقای ناکینو می خورم. و بعد قلمو توی دهنم خیس می کنم تا چرت و پرت های قرن 21 توی داستان هام زور چپونی کنم!!! راستی شما می دونین عشق بلوتوثی چیه؟ لطفا معنی شو برام بنویسد توی بطری بذارید تا به دست پستچی شهر خانوم کامرون کامرون زاده برسه و به خونه من یعنی : خیابون گاردن، کوچه شهید گاردن پور بفرستن. هنوز پلاک جدید خونه ام نیومده!!! البته نوشتن اسمم هم کفایت می کنه!

پی نوشت:

1- توی ایالت ما لباس ها رو با نخ برگ بید مجنون می دوزن.

2- معنای این ایالت همیشه بهاره!

3- توی این بلبشوهای فکری و غیر فکری ،خارجی بودن می چسبه!

4- شما هم دعوتید به بازی میس کارتون !

۵- یه حس غریبی به این پست دارم ؛ چراشو نمی دونم ! اما دوست دارم همه عالم این پستو بخونن!

حادثه بر دوش هم می رود!

eternaldeath — Sun, 25 Oct 2009 21:29:18 GMT

امروز تولدش بود و من فکر می کردم دو روز مونده! سال ۸۳ وقتی وارد دانشگاه شدم خیلی اتفاقی سر یه کتابی که داشتم می خوندم و اون درباره اش از من پرسید، باهاش دوست شدم. اولش فکر نمی کردم قرار این دوستی که در اثر کنار هم بودن دوتا صندلی باشه و دو آدم مثل خط موازی کنار هم نشستن باهم بهترین ها باشن! حداقل برای من. اختلافمون مثل آسمون و زمین بود؛ آره این مثال معروفشه... من سه سوته با همه رفیق می شدم و توی رفاقتم حسود می شدم!شوخ بودم و انگار هیچ چیز جدی برام وجود نداره. سرخوش و ولخرج و اون سخت با آدما قاطی می شد و باهاشون صمیمی می شد؛ جدی، مغرور ، تو دار و سرسخت و مقتصد هم بود و هست و خوب خیلی خوب. من اشکم دم مشکم بود و اون ... وقتی کنکور قبول نشدم وسط آتیش بازی که راه انداخته بودم اون بود که سریع اومد پیشمو سرمو توی سینه اش گذاشت. وقتی هم قبول شدم اون بود که بهم خبر داد!

وقتی امروز از دستم رنجید مثل پسر هرزه ها توی پارک کنار دانشگاه دنبالش افتاده بودم تا شاید از دلش در بیارم و بتونم عذر بخوام. دوست نداشتم منت کشی کنم اما نشد... وقتی خونه رسیدم به مامانم غر زدم که از دستم عصبانیه ؛ نمی دونم چرا... مامانم گفت بهش زنگ بزن. زنگ زدم سر نماز بود. حسودیم شد. خوشم نمیاد حرف های الکی بزنم و برای یه دوستی که دیگه نمی خواد بنویسه پپسی وا کنم و بگم وای چرا و حیف و... اما نمیشه نگم. یه دوست مجازی نبود! کاملا غیر مجازی بود. تصویرش توی ذهنم بود و هست. نمی دونم چرا یهو بی خبر داره میره. به قول از قطره تا دریا سر مقاله های خوبی می نوشت. چیزهایی که باید فکر می کردی تا دوزاریت بیافته . حالا نمی خوام ناله کنم. اما ناراحتم چرا باید روز تولدش بره. اصلا چرا می خواد بره. چرا وقتی خواست بره انقدر یواش رفت که صدای رفتنشو نشنیدم. حالا بغض کردم و دارم اینا رو می نویسم.

الهـــــــــــــــــــــــــام تولدت مبارک!

خط استوا_ سنگاپور (قسمت دوم)

eternaldeath — Fri, 23 Oct 2009 15:25:18 GMT

صبح ، توی لابی منتظر اتوبوس بودیم تا به سنگاپور بریم. وقتی سوار شدیم ؛قبل از حرکت لیدر محترم یک سری مقرارت شاخ درار سنگاپور رو برامون توضیح داد که یه موقع جریمه نشیم! 1_ وقتی چراغ عابر قرمز اگر رد بشید جریمه می شید. 2- توی خیابون های اصلی آدمس نجوید 3-توی خیابون غیر از محل هایی که مخصوص کشیدن سیگار، سیگار نکشید. 4- با خوردنی توی خیابون های اصلی نرید و آشغال زمین نریزید. در شرف پشیمونی بودم و می خواستم با اون عده ای که قرار نبود با ما بیان همرا بشم که لیدر محترم فرمودن : همه اینها شاید سخت باشه اما به زیبایش می ارزه. لیدر محترم افزودن که اونجا یه خانمی چینی به نام شری خانوم هستن که لیدرتونه و اونجا منتظرتونه! پنج ساعتی توی راه تا مالزی و شهر های اطرافش تموم بشه و وارد خاک شهید پرور سنگاپور بشیم. ساعت سه بود که رسیدیم . و زیبایی شهر حیرت آور بود. خیلی زیاد.

پایتخت این کشور شهر همون سنگاپور بود. که تا قبل از سال 1۹۶۵ جزیی از مالزی بود و به خاطر اختلاف مذهبی و.. جدا شدن. و ابتدا اقتصاد کشورشون دست انگلیسی ها بعد ژاپنی ها و آخر سر آمریکایی بود و این درست بر خلاف مالزی بود که بعد از سال ۱۸۱۹ که از مستعمره بودن خارج شدن روی پای خودشون ایستادن و پیشرفت کردن. شاید از نظر زیبایی سنگاپور شگفت انگیز تر باشه اما شعار استقلال حکمش جداست. وارد کشوری شدیم که 51 درصد مردمش بودایی بودن ؛ 15 در صد مسیحی و 14 درصد مسلمون بودن. و دین رسمی شون بودا بود. بر خلاف مالزی نیاز به ویزا داشت. و بندر ،جز بندرهای شلوغ دنیا بود.

نماد این کشور : حیوانی به اسم سینگا بود که بالاتنه شیر داشت و پایین تنه اش ماهی بود .

هر چقدر مالزی ارزون بود موقع خرید توی سنگاپور کهیر می زدیم. یه شب دو کپ بستنی کوفت کردم که به پول خودمون 12 هزارتومن شد. تنها خریدی که توی سنگاپور انجام دادیم: نماد سینگا بود و یه ماساژور برای بابام.راه می رفتی باید پول میدادی. لامصب ها کیسه هاشون پر نمیشد! البته دروغ نگفته باشم مقداری هم لوازم افزودنی برای صورتم خریدم!!

مهمترین نکته مثبتش این بود که زبان دومشون انگلیسی بود و مثل مالزی توی خیابون ها بعد از مالایی ، چینی ننوشته بودن ؛ اما بر خلاف مردم مالزی خیلی خون گرم نبودن.موقع غذا خورد کهیر بیشتری میزدیم وقتی اردک ها خفه شده سوخاری رو توی ویترین رستوران می دیدم. یا وقتی اختاپوس و صدف و گوشت خوک رو توی فروشگاهشون می فروختون! یا سوسک و تخم مرغ و سرو می کردن و چشم بادومی مهربون صرفش می کردن!

گل این دو کشور ارکیده است . یه باغ گل درست کردن در حد و اندازه لالیگا! بی نظیر بود فکر کنم فقط یه ۴۰ -۵۰ تایی اونجا عکس گرفتم!

جزیره sentosa :

روی صندلی ها نشستیم و منتظر دیدن نمایش دلفین ها شدیم. خدایی نمایش دلفین هاس کیش تومنی دو زار بهتر بود.

بعد به آکواریوم رفتیم. و گونه های مختلف ماهی رو دیدیم و از اونجایی که من با حیون ها خیلی حال نمی کنم عکس نگرفتم. آخر شب به رقص فواره ها رفتیم که واقعا بی نظیر بود و اونقدر محو زیبایی این نمایش شده بودم که دوربین موربین به کلی فراموش کردم.

از توی این کلبه ها موقع رقص فواره نورهای رنگی می زد بیرون!

و آس اتفاقات اونجایی بود که یکی از بچه های تور از لیدر پرسید: شما از احمدی نژاد خوشت میاد و اون خانومه محترم لب و دهنشو کج کرد و گفت: نه خوشم نمیاد و بنده هم فرصت و غنیمت شمردم و مچ بند سبزمو دور دست شری خانوم بستم و همه برام کف زدن و شری بهم گفت: هفته دیگه یه تور دارم و بهشون می گم من طرفدار موسوی هستم! (عکس پایینم سبزه!)

آخر شب گرسنه و تشنه هتل برگشتیم. خیلی از بچه ها برای شام بیرون رفتن. ما هم با یک آقایی تبریزی آشنا شده بودیم که بازنشسته مخابرات بود و می گفت کل ایران و گشتم. حالا دارم دنیارو می گردم. لهستان ، روسیه و ترکیه رفتم قبل از عید هم می خوام برم چین. منم به بابام گفتم این آقا از شما بزرگتره ،اما تا اسم سفر میاد بهونه میاری و می گی من سفرهامو رفتم ،جاهایی رو هم که باید می دیدم دیدم ! داشتم اینو می گفتم همه رفتن برای شام اما ما به دعوت این آقای محترم به اتاقش رفتیم و اون طور که معلوم بود ایشون عضو گروه کوهنوردی تبریز بود و مرد شرایط سخت! یه عالمه تن ماهی رو توی کتری برقی گذاشت با نوشیدنی های کاملا مجاز جلوی ما گذاشت .

روز بعد لیدرمونو پیچوندیم که 50 دلار نفری پول پیاده نشیم و تنها به باغ وحشی رفتیم که 5/8 کیلومتر مساحتش بود و سبز بود سبز. با اینکه از حیون ها بدم میاد اما واقعا بعضی هاشون خوشگل بودن. تا دلتون بخواد قورباغه ریخته بود. نمی دونم انگیزه خدا از خلق این همه قورباغه چی بود. بعضی هاشون که فقط با ذربین دیده می شدن.

این گونه محترم قوباغه لطف می کنن بچه شونو رو پشتشون سوار می کنن!

اینجا قرار بود با قایق روی این دریاچه اسب آبی ببینم که به خاطر بارون نشد!

شب هاهم به فروشگاه ها و خیابون های معروف سرمیزدیم. مثل china town و یا فروشگاه های که free duty بودن؛ می رفتیم که توهم ارزونیشونو زده بودیم اما زهی خیال باطل!!

این ساخت و سازهایی که می بینم یک نوع خود کشی برای حاضر شدن در المپیکه!

روز جمعه صبح به کوالالامپور برگشتیم و شب آخر و به خیابون گردی گذروندیم و شنبه صبح هم با وصیت نامه هامون سوار هواپیما شدیم و تهران برگشتیم. و روز بعد توی خیابون وقتی می خواستم از چهار را رد بشم هنوز توهم حقوق عابر و داشتم و فکر می کردم ماشین ها با حوصله منتظر می مونن من رد بشم. یا یه ماشینی برای ماشین جلوی اونقدر بوق نمی زد تا بوقش خروسک بگیره یا توی مترو ملت به صف سوار میشن یا اگر جا نبود به جای داد و هوار منتظر قطار بعدی می موندن!و...

یه چیز ضربتی: از یکی از کارمندای هتلمون آدرس یه رستوران خوب و گرفتیم بعد یارو گفت: very gooz خیلی روی این جمله تاکید کرد. بعد دید ما داریم می خندیم گفت: چندتا ایرانی بهم گفتن ما به جای good از این واژه نامنوس استفاده می کنیم و ما همچنان می خندیدیم!!

پی نوشت:

۱- حال روزم رو به زواله. آب بینیم آویزونه،پتو پیچ کردم خودمو. موندم با این وضع چطوری فردا برم دانشگاه. جدی جدی با به فکر دکتر رفتن باشم!

۲- چون همه عکسا جا نشدن اگر دیدم خیلی مشتاق هستین و اینا حاضرم پتروس بازی دربیارم عکسامو توی پست هام بچپونم. تو رو خدا اصرار کنین!!

خط استوا_ مالزی (قسمت اول)

eternaldeath — Mon, 19 Oct 2009 10:55:18 GMT

قبل نوشت:

- از دوستان عکاسم و غیر عکاسم عذر می خوام اگر عکس ها باب میلشون نیست. همه توانمو برای عکاسی گذاشتم!

****

روز جمعه بعد از ظهر ، درست بعد از بازی استقلال – پرسپولیس راه افتادیم. مثل بازی های قبل می گفتن بازم گل های تیم ها رو دزدیدن دارن باهاش پز میدن . ( بازی مساوی شد.)

چمدون به دست به فرودگاه رفتیم و دل رودمون بهم می پیچید که نکنه چون پرواز ایرانیه توی این هشت ساعت پرواز طوری نیست بشیم که این روزها این مدل نیست شدن مد شده!!! هشت ساعت پرواز دهنمونو سرویس کرد یا عبارت مودبانه اش اینکه مثل کتاب شدیم. ساعت هفت بعد ازظهر حرکت کردیم و به وقت مالزی هفت صبح رسیدیم.

لیدر اومد و خلاصه یه ساعتی طول کشید تا جمع شدیم و اونقدر همه خواب بودیم که دوست داشتیم بریم هتل و تخت بخوابیم اما چون check in ساعت دو انجام میشد ؛ آروزی خواب و چال کردیم. فرودگاه چهل پنج دقیقه با کوالالامپور فاصله داشت ؛ سبزی و بکر بودن جنگل ها اونقدر بود که از ذوق بی هوش شدم.

روز اول از توضیحات لیدر چیز زیادی یادم نمونده ؛چون به شکوه خواب فکر می کردم. به جز توضیحی که درمورد برج های دوقلو داد. این برج دومین برج بلند دوقلوی دنیاست که با فضای اطراف و همه مخلفات ظرف چهار سال ساخته شد. اون طور که گفتن با بیست چهار ساعت کار بدون وقفه این کار و انجام دادن. و البته به نمایشگاه شکلات سازی رفتیم که یا عالمه شکل با شکلات درست کرده بودن!

بزرگ ترین مسجد کوالالا مپور -ساخته دست معمارهای ایرانی

بالاخره به هتل رفتیم و چند ساعتی خوابیدم و به قول آقای مینا سیان عزیز fresh شدیم و به خیابون بوکیت بینتنگ که محل قدم زدن بود رفتم؛ می گفتن اون خیابون ماساژهاش به خصوص ماساژ پاش زیادی معروفه! اصولا امتحان کردن بعضی چیزها بی ضرره! و به پاساژی که به نام بی بی پلازا بود رفتیم که بیشتر برای بومی های خودشون مناسب بود. یه فستیوال توی اون خیابون بود که به مناسبت تغییر فصل برگزار شده بود و این چشم بادومی های محترم می خوندن و می رقصیدن ما هم نگاه می کردیم. برای شام هم با این چوب ها نودل خوردم که خوشمزه بود. شادی انگار مسری بود و لذت بخش. منو ریل سواری هم کردم. و گاهی مسیر ها رو با منو ریل می رفتم!

روز دوم به معبد چینی ها رفتیم که روز بزرگ سال هاشون بود. تمام پیر مرد و پیر زن ها اونجا اومده بودن و نهار می خوردن و نمایش اجرا کردن.

بعد به پایتخت اداری مالزی رفتیم (پوتراجایا). که کاخ ولیعهد و نخست وزیر هم اونجا بود. سوار کشتی شدیم و روی دریاچه مصنوعی حرکت کردیم . نکته جالب این بود که لیدر محترم هیچ کدوم از حرف هایی که راهنما برای ما می گفت ترجمه نمی کرد؛ چیزهایی که عشقش می کشید و می گفت . مونده بودم اون یارو واسه چی فک میزنه! یه عالمه پل اونجا بود که از روی پل های معروف جهان ساخته بودن ؛که پل خواجوی اصفهان هم جز اونها بود. و بادگیر هایی مثل بادگیرهای یزد ساخته بودن. و پلی بود از روی پل خوشبختی فرانسه ساخته بودن که می گفتن عروس ها دسته گل هاشونو برای خوشبختی توی آب میندازن! ( تیر چراغ های شهر رو از سر مار کبرا ساختن!)

وقتی تصمیم گرفتن این شهر و بسازن نخست وزیر قبلی از همه طرح های معماری دانشجو های معماری استقبال کرد و خیلی از قسمت های شهر بر اساس طرح های معمار های ایرانی بود.

روز سوم به معبد هندی ها رفتیم؛ چای هندی خوریم. و دویست و هفتاد و چهار پله بالا رفتیم تا به معبد رسیدیم؛ دوباره یه سری پله بالا رفتیم تا به یه حفره رسیدم که زیبایش سحرم کرد.

بعد به genting رفتم . تقریبا به اندازه نصف تهران تا شمال و رفتیم ، سبز بود و سبز . نصف راه هم با تله کابین رفتیم.

داستان از این قرار بود که قبل از اینکه این شهر بازی و کازینو راه بیافته توی این کوه ها یه پیرمرد چینی زندگی می کرده و هر روز به شهر چوب می برده و وقتی تصمیم می گیرن مالزی رو مالزی کنن ؛ به دولت پیشنهاد میده روی این کوه ها هتل و شهربازی و... بسازن . ملت اول دستش میندازن اما دولت چون می دونست تاریخی برای مالزی وجود نداره با هر طرحی که بتونه باعث جذب توریست بشه استقبال می کرد ؛ پس از این طرح هم استقبال کردن و چندتا کوه به این یارو فروختن و این آقا یه شهر بازی، هتل، کازینو ساخت؛ که این کازینو بعد از کازینو لاس وگاس بزرگ ترین و بهترین کازینو دنیا است . و بعد از مرگ این چینی الان اونجا توسط دخترش اداره میشه و نصف درآمدش برای بچه ها بی سرپرست خرج میشه. خلاصه کلوم این کازینو و شهر بازی که توی مه و روی کوه بود خیلی جای توپی بود. و تنها جایی بود که نه تنها از گرما بخار نشدیم بلکه مجبور شدیم ژاکت بخریم.

پی نوشت:

۱- کشور ارزونی بود؛ به جز لباس هاش که اندازه ایران خودمون بود. هزینه تحصیلش زیادی ارزون بود ؛ اونقدر که داشتم مخ زنی می کردم که بمونم ؛ اما جناب جاسبی فهمیدن و خواستن جیب مبارک پر و پیمون تر بشه بنابراین نشد که بریم!

۲ـ پی نوشت بالا به معنای قبولی در تکمیل ظرفیت فوق لیسانس هست. یعنی دوباره دانشجو شدم. و این یک هفته بعد از سفر دنبال کارهای ثبت نامم بود. از شنبه هم رفتم سر کلاس. چه خوبه درس خوندن.

۳ـ این سرعت اینترنت هم مصیبتی شده. جدی جدی باید برم دنبال ADSl! شاید آذر ماه برم دنبالش.

۴ـ این عکس هایی که اینجاست، یک چهارم عکس هایی که گرفتم نیست . برای اولین بار بود به جای اینکه از خودم عکس بگیرم برای این بلاگ محترم از در و دشت گرفتم. چه کنم که وبلاگم و دوستانم نمک گیرم کردن!

۵- از الهام دوست عزیزم مترو سواری یاد گرفتم. تازه کارت اعتباری هم برای مترو سواری خریدم! یادگرفتم کجا بایستم که جا گیرم بیاد. بماند که فک می کردم همه متمدن میان سوار میشن اما له شدن زیر دست پا بهم یاد داد که خیلی اتو کشیده نباشم. و چیز دیگه ای که کشف کردم این بود که توی مترو ملت خیلی دست تو دماغشون می کنن. ( وقتی هی محروم از رانندگی بشی اینم عواقبشه!)

باغچه ما

eternaldeath — Tue, 29 Sep 2009 00:21:18 GMT

روزهای جمعه و تعطیل ؛صبح که میشه بساطمونو جمع می کنیم و می ریم باغچه مون. این باغچه نه تنها آخر هر هفته باعث میشه از صبح تا آخر شب خانواده خودمون که این روزها کمتر همو می بینیم کنار هم باشیم؛ بلکه از آقابزرگ تهرانی گرفته (پدر مادرم) تا عمه و دختر عمه ها و پسر عمه ها هم حتی گاهی دختر عمه و خاله مامان و بابام هم سری به اینجا میزنن. شاید کنار اومدن با اخلاق خاص دایی بزرگم سخت باشه ؛اما وقتی همه با هم باشیم گیرهای دایی بزرگه تلخ نمیشه.

هر هفته یه خانواده ناهار میده و شام هم نون و پنیر و خیار می خوریم گاهی هم هندوانه و خربزه خنک . تا اون موقع که جومونگ پخش میشد تا ساعت دوازده شب می موندیم و بعد همه جا رو جمع می کردیم و برمی گشتیم. عصر هام بلال و سیب زمینی کباب می کنیم و می خوریم. تنها کسی که باعث میشه همه لیوان لیوان چایی بخورن ، چایی های منقلی رضا پسر عمومه که با حوصله پای زغال می ایسته و کتری بزرگ زردمون و باد میزنه و توی لیوان های شیشه ای چایی میده. دایی کوچیکه هم مثل یه سرباز خوب عصر که هوا نه گرمه نه سرد و یه باد خنکی هم بین درخت ها می پیچه؛ میره بستنی می خره. نعیم هم برای سفره مون سبزی می چینه. و تازگی ها که بوته های بادمجان سبز شدن دور از چشم نعیم ، بادمجون ها رو می کنیم و خام خام با پوست می خوریم. موقع ناهار دایی بابا و مامان ، جوجه هایی رو که توی یه عالمه خامه و کره و لیمو ترش خوابونده،سیخ میزنه و با یه عشقی کباب می کنه که حد نداره. همیشه فکر می کردم چرا هر کسی وارد خانواده دایی علی میشه تپل میشه؟ بعد از جوجه هایی که مثل نماز واجبن و باید حتما روی سفره ناهار حاضر باشن فهمیدم چرا چاقی توی خانواده شون مسریه!!

به پیشنهاد عمه و مامان یه جایی رو درست کردن به نام جاده سلامتی که خیلی باریکه . پشت درخت ها ست و دور تا دور باغچه رو شامل میشه. خیلی جالبه خاله و عمه و مامان و... یه عالمه بلال و بستنی ومیوه می خورن ؛بعد با خنده می گن بریم کالری ها رو بسوزونیم! یه ساعت دور تا دور این جاده رو راه میرن گاهی می دون. لابد غیبت هم می کنن . آخه هر طور فکر می کنم می بینم چطور حوصله اشون سر نمیره و یه ساعت این راهو میرن و بر می گردن. لابد غیبت می کنن یا حرف های مختص دوره های دوستای مامانو میزنن. البته بحث ها سیاسی و جامعه شناختی هم می کنن! منم همیشه کاغذ و خودکار کتاب توی کیفم هست!!! اما هیچ کدومش به کار نمیاد. تا حالا نه یه خط داستان نوشتم نه یه خط کتاب خوندم. مامانم میگه تو فقط بلدی کیفتو سنگین کنی .لابد تو دلش میگه خودت ذره ذره خون خودتو می خوری!!!

باغچه ما درست وقتی افتتاح شد که کاندیداتور های محترم وارد عرصه شدن . توی این جمع خانوادگی همه نوع سلیقه ای بود و هست. و با بحث ها که گاهی کار به داد و بیداد می کشیه. گاهی وقتی چایی روی منقل باشه دعوا میشه. گاهی وقتی دایی زیر درخت قالی پهن می کنه و دور از چشم بابام قلیون چاق می کنه ؛ گاهی هم موقع کباب شدن بلال و سیب زمینی اینا هم جیگر همو کباب می کنن. بحث ها وقتی داغ می شه که پسر عموم هم وارد بحث میشه. قضیه داغ تر میشه اگر پسر عمه ام که یه فدایی برای احمدی نژاد بود و هست ؛حضور پیدا می کنه.اون موقع همه ما انگار یه سوژه خوب گیر اورده باشیم شروع می کنیم. مخصوصا پسر عموی محترم که یه اغتشاش گر به تمام معنا است ؛درسته پسر عمه ام و درسته قورت میده. یادمه یه بار داشتم با حرص از دست پسر عمه ام یه بلال و داغ داغ می خوردم انگار که جیگر اونو گاز می زنم و با دهن پر و با حرص گفتم: فکر کنم مغز تو رو با وایتکس شستن. و بعد یه گاز گنده تر زدم که محمد گفت مگه داری جیگر امیر و می کنی که با حرص گاز می زنی؟ بعد ذغال ها و زیر و رو کرد و گفت: مثل من اگر رای نمی دادید الان سر هیچی به جون هم نمی افتادید. وقتی این جمله رو شنیدم دلم می خواستم مخ محمد داغ کنم!

باغچه ما ،باعث شده هر هفته همه ما یه قرار از پیش تعین شده داشته باشیم. و اگر هر خانواده ایی بدون عذر موجه نیاد؛ انگار بی احترامی کرده باشه .درست مثل اینکه از عمد سر قرار حاضر نشده باشن. همه دور هم جمع می شیم . می خندیم حتی گریه هم می کنیم. زیر بارون خیس شدیم. از گرما می پزیم ؛ غرغر ها نعیم باغبونمو به شوخی می گیریم. حتی ماه رمضون هم مانع از دیدارها نشد. سفره های افطارمونو می اوردیم. باغچه ما حتی پدر شدن پسر عمه مو دیده. حتی این باغچه شاهد طلاق دختر عمه ام با دوست دوران بچگیم بوده. وقتی همه باهاشون حرف میزدن تا کوتاه بیان. این باغچه شاهد دیدار پس از سال های دایی کوچیکه با عمه ام (یعنی دختر خاله اش) بود. اما هنوز این باغچه باعث نشده عمو کوچیکه با خانواده اش بیان و برای یه بار این جمع رو ببینن و راضی بشن از لاکشون بیان بیرون.

یادمه با اینکه خیلی پسر دایی بابام رو مخم بود ؛مجبور شدم باهاش بدمینتون بازی کنم و ببازم. مثل این خل ها کفش هامو دراوردم و از ته دلم بازی کردم تا پوزشو بزنم اما نشد که نشد. یادمه از بچگی رو مخم بود. اون وقتی که رفتیم مشهد و اون کرم ضد آفتاب میزد؛ می خواستم تک تک موهای خودمو و خودشو بکنم. لجم می گیره وقتی همه جمع میشن و بهش می گن یه دهن بخون. خدایی صداش خوبه اما نمی دونم چرا یک کم اوا است. آخ چه حالی کردم که پسر عموم انتقام شکست منو گرفت. الان یه سال میشه که دعوایی درمورد مذهب حافظ و سعدی باهم داریم. هر وقت کم میارم بهش می گم نمی خوای این موبایل پز روشنفکریتو عوض کنی. دقیقا نقطه ضعفش همینه وقتی اینو می گم خوشگل داغ می کنه.

گاهی دور از چشم دایی بزرگه می شینم و با پسر عموم ورق بازی می کنم و شرط می بندیم که کی لیوان های چایی رو بشوره. محمد هم میشنه رو به روی منو ورق های رضا رو لو میده. هر چند اون هم جرزن خوبیه. اگر داماد و پسر دایی علی باشن؛ قلیون میذارن کنارشون و نی شو دست به دست میدن و ورق ها رو توی صورت هم پرت می کنیم. از بس دود از گوش و دماغ و دهنشون میدن بیرون؛ گاهی احساس می کنم توی این بارهای مزخرف نشستم.

علی و هانیه ، سعید و سارا هم به دور از همه جنگ ها و حرف های ما برای خودشون بازی می کنن انگار نه انگار که ما هستیم. خیلی برام جالبه که توی باغچه هم بساط پلی استیشن شون به راهه!

وقتی اذان مغربو می گن یه قالی زیر درخت پهن می کنیم ِ صدای نماز خوندن بابام یه مدلی که وجدان خوابیده آدمو بیدار می کنه و باعث میشه آدم بیاد روی قالی و نماز بخونه!

پی نوشت:

ــ دلم یه چیز خوشمزه می خواد اما هر چقدر این یخچال و کابینت ها رو بالا و پایین می کنم هیچی که دلم بخواد نداره. الانم مثل این خل ها کرن فلکس بدون شیر می خورم!

ــ جمعه شب دارم میرم سفر تا یه هفته نیستم. اگر موقع رفت و برگشت هواپیما سقوط نکرد قول میدم یه چیزهایی از این سفر بنویسم.

ــ نمی دونم این بازیگرا چطوری می تونن این همه کرم و روغنو تو صورتشون تحمل کنن. واقعا احساس نمی کنن صورتشون داره کش میاد یا می افته و سنگین میشه؟