دیوار سیاه و سفید

سیزده آبان به نقل از یک اغتشاش گر خرد!

eternaldeath — Wed, 04 Nov 2009 23:00:18 GMT

سوار مترو صادقیه شدیم! مترو توپ خونه خط عوض کردیم ؛برای رفتن به هفت تیر! اما ایستگاه سعدی، طالقانی ، هقت تیر نایستاد و ایستگاه مفتح پیاده شدیم! نیروهای جان برکف لباس شخصی مثل پلنگ ،از منافع رئیس جمهور ۲۴ میلیونی!! و آقای خط قرمز دفاع می کردن! با شعار از مترو بیرون اومدیم و این برادران محترم لطف کردن با این فشنگ های پلاستیک فشرده رنگی مثل بازی شانسی های شهربازی ملتو نشونه رفتن. جوون ها ۱۰۰ امتیاز! میان سال ها ۵۰ امتیاز و قشر سالخورده ۱۰ امتیاز! در ازای هر ضربه باتوم یک جایزه بیشتر!! و باتوم برقی جایزه ویژه! اگر یه بدبختی هم جمع کردین اوردین که دیگه برنده این!! هر پنج دقیقه یه بار جمع می شدیم و بردارهای متحرم می دویدن. اونا بدو ما بدو. (ساوک به اسم خدا پیغمبر مردم و با چوب و چماق نمیزد.) شعاری که بیشتر عنوان می شد: نه شرقی نه غربی ، دولت سبز ملی/ روسیه و بسیجی پیوندتان مبارک/توپ تانک بسیجی دیگر اثر ندارد/ بسیجی واقعی همتو و باکریه و... تا دیروز اگر سعی می کردم همه حرف هایی که زده میشه رو باور نکنم از امروز همه رو باور می کنم !

بیست و سی: یه عده آدم با نشان های سبز توی هفت تیر جمع شده بودن و شعار هایی مثل : نه شرقی نه غربی جمهوری ایران سر میدادن و دوستان محترمی که من باب تسخیر لانه جاسوسی اومده بودن راهشونو سمت اینا کمی کج کردن و جوابشونو داد! (یعنی از گاز و اشک آور و باتوم خبری نبود لطفا توهم زدن با پر مرغ و از سرتون بیرون کنید!)... و من مونده بودم اون تعداد چطوری تونستن از زیر اون باتوم ها جون سالم به در ببرن به هفت تیر برسن.اما هر جوری رفتن دمشون گرم! این هم از رسانه ملی که نه تنها حقیقت و مخفی می کنه بلکه دروغ هم می سازه !جمعیت مفتح ؛ سید خندان و جلوی دانشگاه تهران و سهرودی رو نادیده گرفتن! و اعتراض مردم نه تنها نشون نمیدن بلکه یه جمعیت پراکنده رو نشون میده و صدای شعار هاشونو قطع می کنه و آقای گزارش گر اون چیزی که دلش می خواد روایت می کنه.

به قول دوست عزیزم ایران طبیب:

اعتراض از دید آن ها از فلسطینی رواست لیک در ایران چنین کاری تحارب با خداست

پی نوشت:

ــ نمی فهمم این چه اسلامیه که بابت دعای کمیل مردم بازداشت میشن و بابت الله اکبر گفتن زندان میرن!

ـــ می دونم یه خدا اون بالا هست اما چرا انقدر خونسرد و این همه ظلم و فساد و می بینه و به روش نمیاره متعجبم!!

تبعیدی!

eternaldeath — Mon, 02 Nov 2009 16:06:18 GMT

می دونستم وقتی می خواد بره ، توی فرودگاه همون قدر گریه می کنم که امروز گریه کردم. درست مثل وقتی که تاریخ دقیق رفتنشو فهمیدم. به هر بهانه ای خودمو می چپوندم توی بغلش؛ اونقدر گنده شده بود که توی بغلش گم بودم! آخ چه عشقی می کردم قبل از کوتاه کردن ریش های بلندش یا موهای فرفریش اونا رو می کشیدم و صداش و در می اوردم!

یکی از عادت های چند سال مون این بود که همیشه شبا بیاد تو اتاقم و تا ساعت دوازده - یک چرت و پرت بگیم و از همه وری حرف بزنیم. رازهای همو می گفتیم. گاهی برای شنیدین بعضی اسرار یکی سیریش می شد و اون یکی هم نازمی کرد! بچه تر که بودیم حرف های ترسناک می زدیم ! خیلی وقت ها رفتارهای افراد خانواده و فامیل رو تحلیل می کردیم . از وقتی مهدی پسر عمه ام برای دانشگاه اومد تهران؛ این تجمع توی پذیرایی برگزار میشد. وقتی قرار بود یه تئاتری و تمرین کنه با هم تمرین می کردیم و اون منو دست می انداخت! گندکاری هم و جمع می کردیم و برای لو نرفتنشون باید به اون یکی رشوه می دادیم! همیشه مامانم می گه : آخی محمد خیلی محجوب و خجالتیه! منم از ته دلم به این حرف مامان می خندم! همیشه گوشه و کنار اتاقش پر بود از کتاب ها ، مجله ها وفیلم ها .حتی شبا وقتی می خواست بخوابه باید یه عالمه وسیله رو پرت می کرد روی زمین تا روی تختش جاش بشه!! خیلی وقتا همین زحمت و به خودش نمیداد روی همون کوه می خوابید. (تقریبا تمام کتابای کتاب خونه اش روی زمین بود!) امروز تا لحظه آخر رو پای خاله فری خوابیده بود و هر چقدر مامان حرص می خورد که پاشه و وسایلشو جمع کنه از جاش جم نمی خورد.

نبوغش توی حرفای بامزه حیرت انگیزه. حتی وقتی می خواد یکی رو دست بندازه! خونسردیش لج دراره. از وقتی مدرسه می رفت خونسرد بود. درس نمی خوند، شب امتحان هم ساعت ده دوازده شب شروع می کرد به خوندن و دو ساعتی می خوند بعد خوابش می برد! همیشه هم نمره هاش بالا تر از اون چیزی که فکر می کردیم میشد! شاید همین خونسردیش باعث شد بابا تبعیدش کنه! چون درس خوندن توی خونه ما یک حکم اجباریه! و محمد حوصله درس خوندن نداشت. می گفت لجم می گیره وقتی کلاس بازیگری دکتر دلخواه و می رم، توی دانشگاه زیر دسته یکی مثل رامتین خدا پناهی باشم. یه شب قبل از تحویل تحقیقاش می یومد توی اتاقم و می گفت : بهاره جون هر کسی دوس داری از توی اینترنت یه چیزی برام پیدا کن که جای تحقیق بدم به استاد یا اگه خیلی تلاش می کرد یه جاهایی از کتاباشو نشونم میداد که بخونم و از توش یه چیزی دربیارم .البته منم کاسب بودم و ازش پول می گرفتم!

چون ته تغاریه ِزورمون بهش می چربه! وقتی درس نمی خوند همه دعواش می کردیم! خرید و آشغال بردن همیشه باهاش بود. حالا برای اثاث کشی نیست و انگار یه جناحمون به باد رفته ! همیشه سرش غر میزدم که چرا انقدر تنبلی. اما خدایی تنبل نیست. هم کتاب می خونه؛ هم با بچه های گروهشون تئاتر تمرین می کرد. عکس می گرفت، فیلم برداری می کرد، فیلم کوتاه می ساخت و هزار و یه کار دیگه! دوس داره اونجوریی که دوست داره زندگی کنه. همیشه می گه: دوس دارم یه کافه توی انقلاب داشته باشم که دو طبقه باشه. آهنگ های اسپانیایی توش بذارم و یه جایی رو برای تمرین داشته باشم تا هر کس خواست با یه قیمت پایین اجاره اش کنه. یه دوربین با حال داشته باشم و بزنم به کوه و دشت واسه خودم فیلم و عکس بگیرم! گاهی هم دعوا سر مدل لباس پوشیدن و موهاش بود. همیشه خودشو لعنت می کنه که چرا بچه آخر شده. میگه آدم گربه توی کوچه باشه بهتر از ته تغاری بودنه! واسه خداحافظی یه لیوان آب پر از یخ ریختم روش تا زود برگرده و آخرین دعوامونو هم کرده باشیم !

امروز رفت پیش رضا در کفرستون تا زبان بخونه و بره یه دانشگاه درست و حسابی. و چقدر این تبعید سخته. رضا دوست داشت بره و محمد نه!حالا خونه سوت و کوره... دیگه کسی نیست که باهاش بشینم چرت و پرت بگم. از همه چیز و هیچ چیز حرف بزنم. چقدر خوب بود وقتی می یومد پیشم و می گفت بیا درمورد خانوم مهندس حرف بزنیم!! امروز بهش گفتم: وقتی میری نری عاشق یکی از اون تیتیش ها بشی و خانوم مهندسو بی خیال شی ! هر چند مامانم می گه اگه به تو باشه هیچ وقت نمیذاری این زن بگیره! راستم می گه چون همیشه بهش می گم اگه عاشق شی نمی بخشمتو و چشاتو از کاسه در میارم! حالا اونقدر دور شده که دستم بهش نمیرسه و نمی تونم وقتی گریه ام می گیره مثل یه پیشی کپل بیاد دور و برم تا بفهمه چمه ... هنوز یه عالمه بغض دارم. امیدوارم خیلی خیلی خوب از پس آرزوهاش بربیاد!

پی نوشت:

۱ــ خانوم مهندس دختر ایده ال ذهنی محمده! (البته نه کاملا ذهنی!)

۲ــ از دیروز تا حالا به روح جد بزرگوار مغفورم درود و صلوات می فرستم که فامیل میر سالاریو سر اختلافات قومی به یه فامیلی الف دار تعویض کرد؛ تا باعث بشه برای شنبه بعدی یک مقاله ارائه بدم!!!

۳- خدا رو شکر روزنامه سرمایه هم به تاریخ پیوست!!!! (چند وقت دیگه احتمالا فقط باید کیهان و ایران قورت بدیم!)

من خارجکی!

eternaldeath — Tue, 27 Oct 2009 00:56:18 GMT

من بهاگانیاچ افگوژاخ ؛توی ایالتی به اسم Marigold زندگی می کنم! تعجب نکنید خیلی سال قبل پدر بزرگ پدر پدر پدرمو از کشورش اخراج می کنن و به این ور دنیا می فرستن. اونطوری که پدرم برام تعریف کرده بود ؛ما اهل سرزمین آریا هستیم اما من تا حالا اونجا رو ندیم. حتی نمی دونم کجای نقشه باید دنبالش بگردم.آخه می گن مدت ها همه جا زیر آب فرو رفته بود و بعد از سال ها، آب های غرب ایالت ما رو بالا اورد .برای همین اگه اسم این ایالتو هنوز نشنیدید تعجب نکنید؛ هنوز نوادگان کریستف نیومدن ما رو کشف کنن. اسم دیگه ایالت ما شهر اخراج شدگانه! زبون ما فینگیلیشه! تا همین چند سال پیش روی زمین کرال سینه می رفتیم اما توی کتاب خونه ایالت عکس هایی دیدیم که بهمون یاد میداد چطوری باید راه بریم!

من یه نویسنده دسته دهم هستم که همیشه لبو فروش ها داستان هامو می خرن و لبو های نپخته رو توش میذارن. شاید برای اینکه مردم ایالت ما به روح اعتقاد ندارن و به داستان های چند لایه عادت ندارن.واسه همین داستان ها مو توی بطری میندازم و توی آب ول میدم تا یه ناشر خارجکی پولدار بیاد چاپشون کنه! گاهی با صنف لبو فروش ها می شینیم و بحث هایی درمورد داستان هام می کنیم! همه این ها برای اینکه اونا راضی بشن داستان ها رو بخرن و بدونن لبوها رو روی چی میذارن!

یه دوست خوب از توی کالج برام مونده. (ما کالج هامون توی خونه رهبر!!! ایالت تشکیل میشه) اسم رفیقم نیمو کامینو است؛ که از شهر بیشکک اخراجش کردن. صبح ها بعد از دو با هم اوبوقله با شراب قرمز می خوریم! مغ های ایالت ما خوردن شراب قرمز با دوستان خیلی صمیمی مجاز کردن! بعد از خوردن صبحانه، من به کتاب خونه شهر میرم و کاغذ سیاه می کنم و نیمو هم همچنان برای کشف راز شکار گرازهای آمازونی ، توی جنگل تلاش می کنه تا بتونه اسم خودشو توی کتاب رکورد ایالت ثبت کنه! اسم دوتا خانوم توی کتاب هامون هست به اسم: مازاریو پودینگ و ماریتا پودیتو ، که نودگانشون توی ایالت ما خونه دارن! و همیشه آخر هفته با بچه ها که دریا می ریم اونا رو هم می بریم!!

خوب چون نوشتن کفاف زندگی کردن توی این ایالت کوچیکو نمیده و از اونجایی که همه همو می شناسیم و صبح ها موقعی که توی خیابون با لباس های سفید و سبز می دویم و همو می بینمو باید برای هم سر خم کنیم؛ ترجیح میدم حتی نیمو هم ندونه شغل دوم من چیه! فکر بد نکنین! من شب ها به گورستان ایالت می رم و بالای قبرهایی که پول روشون گذاشتن می ایستم و داستان می خونم. بین خودمون باشه، گاهی داستان های خودمو قاطیشون می کنم. مردم ایالت اسم منو گذاشتن قصه خون گور! نیمو بهم پیشنهاد داد به جای داستان های افسانه ای قرن 21 ، داستان قصه خون گور بنویسم!

آخر شب خسته خونه میرم و مثل همیشه یادداشت نیمو رو می بینم که برام نوشته: اومدم نبودی! و از دور به جنگل زل میزنم تا ببینم نور آتیشش روشن شده؟ و همین طور که به دنیای 200سال قبل از خودم یعنی قرن 21 فکر می کنم تا رمز افسانه هاشو درمورد چیزهایی که توی کتاب خونه هست مثل: کامپیوتر ،ماشین ، و عشق بلوتوثی و... فکر می کنم؛ شیر گاوی که همسایه مون خانوم فرندایش برام اورده با کیک های تخم مرغی آقای ناکینو می خورم. و بعد قلمو توی دهنم خیس می کنم تا چرت و پرت های قرن 21 توی داستان هام زور چپونی کنم!!! راستی شما می دونین عشق بلوتوثی چیه؟ لطفا معنی شو برام بنویسد توی بطری بذارید تا به دست پستچی شهر خانوم کامرون کامرون زاده برسه و به خونه من یعنی : خیابون گاردن، کوچه شهید گاردن پور بفرستن. هنوز پلاک جدید خونه ام نیومده!!! البته نوشتن اسمم هم کفایت می کنه!

پی نوشت:

1- توی ایالت ما لباس ها رو با نخ برگ بید مجنون می دوزن.

2- معنای این ایالت همیشه بهاره!

3- توی این بلبشوهای فکری و غیر فکری ،خارجی بودن می چسبه!

4- شما هم دعوتید به بازی میس کارتون !

۵- یه حس غریبی به این پست دارم ؛ چراشو نمی دونم ! اما دوست دارم همه عالم این پستو بخونن!

حادثه بر دوش هم می رود!

eternaldeath — Sun, 25 Oct 2009 21:29:18 GMT

امروز تولدش بود و من فکر می کردم دو روز مونده! سال ۸۳ وقتی وارد دانشگاه شدم خیلی اتفاقی سر یه کتابی که داشتم می خوندم و اون درباره اش از من پرسید، باهاش دوست شدم. اولش فکر نمی کردم قرار این دوستی که در اثر کنار هم بودن دوتا صندلی باشه و دو آدم مثل خط موازی کنار هم نشستن باهم بهترین ها باشن! حداقل برای من. اختلافمون مثل آسمون و زمین بود؛ آره این مثال معروفشه... من سه سوته با همه رفیق می شدم و توی رفاقتم حسود می شدم!شوخ بودم و انگار هیچ چیز جدی برام وجود نداره. سرخوش و ولخرج و اون سخت با آدما قاطی می شد و باهاشون صمیمی می شد؛ جدی، مغرور ، تو دار و سرسخت و مقتصد هم بود و هست و خوب خیلی خوب. من اشکم دم مشکم بود و اون ... وقتی کنکور قبول نشدم وسط آتیش بازی که راه انداخته بودم اون بود که سریع اومد پیشمو سرمو توی سینه اش گذاشت. وقتی هم قبول شدم اون بود که بهم خبر داد!

وقتی امروز از دستم رنجید مثل پسر هرزه ها توی پارک کنار دانشگاه دنبالش افتاده بودم تا شاید از دلش در بیارم و بتونم عذر بخوام. دوست نداشتم منت کشی کنم اما نشد... وقتی خونه رسیدم به مامانم غر زدم که از دستم عصبانیه ؛ نمی دونم چرا... مامانم گفت بهش زنگ بزن. زنگ زدم سر نماز بود. حسودیم شد. خوشم نمیاد حرف های الکی بزنم و برای یه دوستی که دیگه نمی خواد بنویسه پپسی وا کنم و بگم وای چرا و حیف و... اما نمیشه نگم. یه دوست مجازی نبود! کاملا غیر مجازی بود. تصویرش توی ذهنم بود و هست. نمی دونم چرا یهو بی خبر داره میره. به قول از قطره تا دریا سر مقاله های خوبی می نوشت. چیزهایی که باید فکر می کردی تا دوزاریت بیافته . حالا نمی خوام ناله کنم. اما ناراحتم چرا باید روز تولدش بره. اصلا چرا می خواد بره. چرا وقتی خواست بره انقدر یواش رفت که صدای رفتنشو نشنیدم. حالا بغض کردم و دارم اینا رو می نویسم.

الهـــــــــــــــــــــــــام تولدت مبارک!

خط استوا_ سنگاپور (قسمت دوم)

eternaldeath — Fri, 23 Oct 2009 15:25:18 GMT

صبح ، توی لابی منتظر اتوبوس بودیم تا به سنگاپور بریم. وقتی سوار شدیم ؛قبل از حرکت لیدر محترم یک سری مقرارت شاخ درار سنگاپور رو برامون توضیح داد که یه موقع جریمه نشیم! 1_ وقتی چراغ عابر قرمز اگر رد بشید جریمه می شید. 2- توی خیابون های اصلی آدمس نجوید 3-توی خیابون غیر از محل هایی که مخصوص کشیدن سیگار، سیگار نکشید. 4- با خوردنی توی خیابون های اصلی نرید و آشغال زمین نریزید. در شرف پشیمونی بودم و می خواستم با اون عده ای که قرار نبود با ما بیان همرا بشم که لیدر محترم فرمودن : همه اینها شاید سخت باشه اما به زیبایش می ارزه. لیدر محترم افزودن که اونجا یه خانمی چینی به نام شری خانوم هستن که لیدرتونه و اونجا منتظرتونه! پنج ساعتی توی راه تا مالزی و شهر های اطرافش تموم بشه و وارد خاک شهید پرور سنگاپور بشیم. ساعت سه بود که رسیدیم . و زیبایی شهر حیرت آور بود. خیلی زیاد.

پایتخت این کشور شهر همون سنگاپور بود. که تا قبل از سال 1۹۶۵ جزیی از مالزی بود و به خاطر اختلاف مذهبی و.. جدا شدن. و ابتدا اقتصاد کشورشون دست انگلیسی ها بعد ژاپنی ها و آخر سر آمریکایی بود و این درست بر خلاف مالزی بود که بعد از سال ۱۸۱۹ که از مستعمره بودن خارج شدن روی پای خودشون ایستادن و پیشرفت کردن. شاید از نظر زیبایی سنگاپور شگفت انگیز تر باشه اما شعار استقلال حکمش جداست. وارد کشوری شدیم که 51 درصد مردمش بودایی بودن ؛ 15 در صد مسیحی و 14 درصد مسلمون بودن. و دین رسمی شون بودا بود. بر خلاف مالزی نیاز به ویزا داشت. و بندر ،جز بندرهای شلوغ دنیا بود.

نماد این کشور : حیوانی به اسم سینگا بود که بالاتنه شیر داشت و پایین تنه اش ماهی بود .

هر چقدر مالزی ارزون بود موقع خرید توی سنگاپور کهیر می زدیم. یه شب دو کپ بستنی کوفت کردم که به پول خودمون 12 هزارتومن شد. تنها خریدی که توی سنگاپور انجام دادیم: نماد سینگا بود و یه ماساژور برای بابام.راه می رفتی باید پول میدادی. لامصب ها کیسه هاشون پر نمیشد! البته دروغ نگفته باشم مقداری هم لوازم افزودنی برای صورتم خریدم!!

مهمترین نکته مثبتش این بود که زبان دومشون انگلیسی بود و مثل مالزی توی خیابون ها بعد از مالایی ، چینی ننوشته بودن ؛ اما بر خلاف مردم مالزی خیلی خون گرم نبودن.موقع غذا خورد کهیر بیشتری میزدیم وقتی اردک ها خفه شده سوخاری رو توی ویترین رستوران می دیدم. یا وقتی اختاپوس و صدف و گوشت خوک رو توی فروشگاهشون می فروختون! یا سوسک و تخم مرغ و سرو می کردن و چشم بادومی مهربون صرفش می کردن!

گل این دو کشور ارکیده است . یه باغ گل درست کردن در حد و اندازه لالیگا! بی نظیر بود فکر کنم فقط یه ۴۰ -۵۰ تایی اونجا عکس گرفتم!

جزیره sentosa :

روی صندلی ها نشستیم و منتظر دیدن نمایش دلفین ها شدیم. خدایی نمایش دلفین هاس کیش تومنی دو زار بهتر بود.

بعد به آکواریوم رفتیم. و گونه های مختلف ماهی رو دیدیم و از اونجایی که من با حیون ها خیلی حال نمی کنم عکس نگرفتم. آخر شب به رقص فواره ها رفتیم که واقعا بی نظیر بود و اونقدر محو زیبایی این نمایش شده بودم که دوربین موربین به کلی فراموش کردم.

از توی این کلبه ها موقع رقص فواره نورهای رنگی می زد بیرون!

و آس اتفاقات اونجایی بود که یکی از بچه های تور از لیدر پرسید: شما از احمدی نژاد خوشت میاد و اون خانومه محترم لب و دهنشو کج کرد و گفت: نه خوشم نمیاد و بنده هم فرصت و غنیمت شمردم و مچ بند سبزمو دور دست شری خانوم بستم و همه برام کف زدن و شری بهم گفت: هفته دیگه یه تور دارم و بهشون می گم من طرفدار موسوی هستم! (عکس پایینم سبزه!)

آخر شب گرسنه و تشنه هتل برگشتیم. خیلی از بچه ها برای شام بیرون رفتن. ما هم با یک آقایی تبریزی آشنا شده بودیم که بازنشسته مخابرات بود و می گفت کل ایران و گشتم. حالا دارم دنیارو می گردم. لهستان ، روسیه و ترکیه رفتم قبل از عید هم می خوام برم چین. منم به بابام گفتم این آقا از شما بزرگتره ،اما تا اسم سفر میاد بهونه میاری و می گی من سفرهامو رفتم ،جاهایی رو هم که باید می دیدم دیدم ! داشتم اینو می گفتم همه رفتن برای شام اما ما به دعوت این آقای محترم به اتاقش رفتیم و اون طور که معلوم بود ایشون عضو گروه کوهنوردی تبریز بود و مرد شرایط سخت! یه عالمه تن ماهی رو توی کتری برقی گذاشت با نوشیدنی های کاملا مجاز جلوی ما گذاشت .

روز بعد لیدرمونو پیچوندیم که 50 دلار نفری پول پیاده نشیم و تنها به باغ وحشی رفتیم که 5/8 کیلومتر مساحتش بود و سبز بود سبز. با اینکه از حیون ها بدم میاد اما واقعا بعضی هاشون خوشگل بودن. تا دلتون بخواد قورباغه ریخته بود. نمی دونم انگیزه خدا از خلق این همه قورباغه چی بود. بعضی هاشون که فقط با ذربین دیده می شدن.

این گونه محترم قوباغه لطف می کنن بچه شونو رو پشتشون سوار می کنن!

اینجا قرار بود با قایق روی این دریاچه اسب آبی ببینم که به خاطر بارون نشد!

شب هاهم به فروشگاه ها و خیابون های معروف سرمیزدیم. مثل china town و یا فروشگاه های که free duty بودن؛ می رفتیم که توهم ارزونیشونو زده بودیم اما زهی خیال باطل!!

این ساخت و سازهایی که می بینم یک نوع خود کشی برای حاضر شدن در المپیکه!

روز جمعه صبح به کوالالامپور برگشتیم و شب آخر و به خیابون گردی گذروندیم و شنبه صبح هم با وصیت نامه هامون سوار هواپیما شدیم و تهران برگشتیم. و روز بعد توی خیابون وقتی می خواستم از چهار را رد بشم هنوز توهم حقوق عابر و داشتم و فکر می کردم ماشین ها با حوصله منتظر می مونن من رد بشم. یا یه ماشینی برای ماشین جلوی اونقدر بوق نمی زد تا بوقش خروسک بگیره یا توی مترو ملت به صف سوار میشن یا اگر جا نبود به جای داد و هوار منتظر قطار بعدی می موندن!و...

یه چیز ضربتی: از یکی از کارمندای هتلمون آدرس یه رستوران خوب و گرفتیم بعد یارو گفت: very gooz خیلی روی این جمله تاکید کرد. بعد دید ما داریم می خندیم گفت: چندتا ایرانی بهم گفتن ما به جای good از این واژه نامنوس استفاده می کنیم و ما همچنان می خندیدیم!!

پی نوشت:

۱- حال روزم رو به زواله. آب بینیم آویزونه،پتو پیچ کردم خودمو. موندم با این وضع چطوری فردا برم دانشگاه. جدی جدی با به فکر دکتر رفتن باشم!

۲- چون همه عکسا جا نشدن اگر دیدم خیلی مشتاق هستین و اینا حاضرم پتروس بازی دربیارم عکسامو توی پست هام بچپونم. تو رو خدا اصرار کنین!!

خط استوا_ مالزی (قسمت اول)

eternaldeath — Mon, 19 Oct 2009 10:55:18 GMT

قبل نوشت:

- از دوستان عکاسم و غیر عکاسم عذر می خوام اگر عکس ها باب میلشون نیست. همه توانمو برای عکاسی گذاشتم!

****

روز جمعه بعد از ظهر ، درست بعد از بازی استقلال – پرسپولیس راه افتادیم. مثل بازی های قبل می گفتن بازم گل های تیم ها رو دزدیدن دارن باهاش پز میدن . ( بازی مساوی شد.)

چمدون به دست به فرودگاه رفتیم و دل رودمون بهم می پیچید که نکنه چون پرواز ایرانیه توی این هشت ساعت پرواز طوری نیست بشیم که این روزها این مدل نیست شدن مد شده!!! هشت ساعت پرواز دهنمونو سرویس کرد یا عبارت مودبانه اش اینکه مثل کتاب شدیم. ساعت هفت بعد ازظهر حرکت کردیم و به وقت مالزی هفت صبح رسیدیم.

لیدر اومد و خلاصه یه ساعتی طول کشید تا جمع شدیم و اونقدر همه خواب بودیم که دوست داشتیم بریم هتل و تخت بخوابیم اما چون check in ساعت دو انجام میشد ؛ آروزی خواب و چال کردیم. فرودگاه چهل پنج دقیقه با کوالالامپور فاصله داشت ؛ سبزی و بکر بودن جنگل ها اونقدر بود که از ذوق بی هوش شدم.

روز اول از توضیحات لیدر چیز زیادی یادم نمونده ؛چون به شکوه خواب فکر می کردم. به جز توضیحی که درمورد برج های دوقلو داد. این برج دومین برج بلند دوقلوی دنیاست که با فضای اطراف و همه مخلفات ظرف چهار سال ساخته شد. اون طور که گفتن با بیست چهار ساعت کار بدون وقفه این کار و انجام دادن. و البته به نمایشگاه شکلات سازی رفتیم که یا عالمه شکل با شکلات درست کرده بودن!

بزرگ ترین مسجد کوالالا مپور -ساخته دست معمارهای ایرانی

بالاخره به هتل رفتیم و چند ساعتی خوابیدم و به قول آقای مینا سیان عزیز fresh شدیم و به خیابون بوکیت بینتنگ که محل قدم زدن بود رفتم؛ می گفتن اون خیابون ماساژهاش به خصوص ماساژ پاش زیادی معروفه! اصولا امتحان کردن بعضی چیزها بی ضرره! و به پاساژی که به نام بی بی پلازا بود رفتیم که بیشتر برای بومی های خودشون مناسب بود. یه فستیوال توی اون خیابون بود که به مناسبت تغییر فصل برگزار شده بود و این چشم بادومی های محترم می خوندن و می رقصیدن ما هم نگاه می کردیم. برای شام هم با این چوب ها نودل خوردم که خوشمزه بود. شادی انگار مسری بود و لذت بخش. منو ریل سواری هم کردم. و گاهی مسیر ها رو با منو ریل می رفتم!

روز دوم به معبد چینی ها رفتیم که روز بزرگ سال هاشون بود. تمام پیر مرد و پیر زن ها اونجا اومده بودن و نهار می خوردن و نمایش اجرا کردن.

بعد به پایتخت اداری مالزی رفتیم (پوتراجایا). که کاخ ولیعهد و نخست وزیر هم اونجا بود. سوار کشتی شدیم و روی دریاچه مصنوعی حرکت کردیم . نکته جالب این بود که لیدر محترم هیچ کدوم از حرف هایی که راهنما برای ما می گفت ترجمه نمی کرد؛ چیزهایی که عشقش می کشید و می گفت . مونده بودم اون یارو واسه چی فک میزنه! یه عالمه پل اونجا بود که از روی پل های معروف جهان ساخته بودن ؛که پل خواجوی اصفهان هم جز اونها بود. و بادگیر هایی مثل بادگیرهای یزد ساخته بودن. و پلی بود از روی پل خوشبختی فرانسه ساخته بودن که می گفتن عروس ها دسته گل هاشونو برای خوشبختی توی آب میندازن! ( تیر چراغ های شهر رو از سر مار کبرا ساختن!)

وقتی تصمیم گرفتن این شهر و بسازن نخست وزیر قبلی از همه طرح های معماری دانشجو های معماری استقبال کرد و خیلی از قسمت های شهر بر اساس طرح های معمار های ایرانی بود.

روز سوم به معبد هندی ها رفتیم؛ چای هندی خوریم. و دویست و هفتاد و چهار پله بالا رفتیم تا به معبد رسیدیم؛ دوباره یه سری پله بالا رفتیم تا به یه حفره رسیدم که زیبایش سحرم کرد.

بعد به genting رفتم . تقریبا به اندازه نصف تهران تا شمال و رفتیم ، سبز بود و سبز . نصف راه هم با تله کابین رفتیم.

داستان از این قرار بود که قبل از اینکه این شهر بازی و کازینو راه بیافته توی این کوه ها یه پیرمرد چینی زندگی می کرده و هر روز به شهر چوب می برده و وقتی تصمیم می گیرن مالزی رو مالزی کنن ؛ به دولت پیشنهاد میده روی این کوه ها هتل و شهربازی و... بسازن . ملت اول دستش میندازن اما دولت چون می دونست تاریخی برای مالزی وجود نداره با هر طرحی که بتونه باعث جذب توریست بشه استقبال می کرد ؛ پس از این طرح هم استقبال کردن و چندتا کوه به این یارو فروختن و این آقا یه شهر بازی، هتل، کازینو ساخت؛ که این کازینو بعد از کازینو لاس وگاس بزرگ ترین و بهترین کازینو دنیا است . و بعد از مرگ این چینی الان اونجا توسط دخترش اداره میشه و نصف درآمدش برای بچه ها بی سرپرست خرج میشه. خلاصه کلوم این کازینو و شهر بازی که توی مه و روی کوه بود خیلی جای توپی بود. و تنها جایی بود که نه تنها از گرما بخار نشدیم بلکه مجبور شدیم ژاکت بخریم.

پی نوشت:

۱- کشور ارزونی بود؛ به جز لباس هاش که اندازه ایران خودمون بود. هزینه تحصیلش زیادی ارزون بود ؛ اونقدر که داشتم مخ زنی می کردم که بمونم ؛ اما جناب جاسبی فهمیدن و خواستن جیب مبارک پر و پیمون تر بشه بنابراین نشد که بریم!

۲ـ پی نوشت بالا به معنای قبولی در تکمیل ظرفیت فوق لیسانس هست. یعنی دوباره دانشجو شدم. و این یک هفته بعد از سفر دنبال کارهای ثبت نامم بود. از شنبه هم رفتم سر کلاس. چه خوبه درس خوندن.

۳ـ این سرعت اینترنت هم مصیبتی شده. جدی جدی باید برم دنبال ADSl! شاید آذر ماه برم دنبالش.

۴ـ این عکس هایی که اینجاست، یک چهارم عکس هایی که گرفتم نیست . برای اولین بار بود به جای اینکه از خودم عکس بگیرم برای این بلاگ محترم از در و دشت گرفتم. چه کنم که وبلاگم و دوستانم نمک گیرم کردن!

۵- از الهام دوست عزیزم مترو سواری یاد گرفتم. تازه کارت اعتباری هم برای مترو سواری خریدم! یادگرفتم کجا بایستم که جا گیرم بیاد. بماند که فک می کردم همه متمدن میان سوار میشن اما له شدن زیر دست پا بهم یاد داد که خیلی اتو کشیده نباشم. و چیز دیگه ای که کشف کردم این بود که توی مترو ملت خیلی دست تو دماغشون می کنن. ( وقتی هی محروم از رانندگی بشی اینم عواقبشه!)

باغچه ما

eternaldeath — Tue, 29 Sep 2009 00:21:18 GMT

روزهای جمعه و تعطیل ؛صبح که میشه بساطمونو جمع می کنیم و می ریم باغچه مون. این باغچه نه تنها آخر هر هفته باعث میشه از صبح تا آخر شب خانواده خودمون که این روزها کمتر همو می بینیم کنار هم باشیم؛ بلکه از آقابزرگ تهرانی گرفته (پدر مادرم) تا عمه و دختر عمه ها و پسر عمه ها هم حتی گاهی دختر عمه و خاله مامان و بابام هم سری به اینجا میزنن. شاید کنار اومدن با اخلاق خاص دایی بزرگم سخت باشه ؛اما وقتی همه با هم باشیم گیرهای دایی بزرگه تلخ نمیشه.

هر هفته یه خانواده ناهار میده و شام هم نون و پنیر و خیار می خوریم گاهی هم هندوانه و خربزه خنک . تا اون موقع که جومونگ پخش میشد تا ساعت دوازده شب می موندیم و بعد همه جا رو جمع می کردیم و برمی گشتیم. عصر هام بلال و سیب زمینی کباب می کنیم و می خوریم. تنها کسی که باعث میشه همه لیوان لیوان چایی بخورن ، چایی های منقلی رضا پسر عمومه که با حوصله پای زغال می ایسته و کتری بزرگ زردمون و باد میزنه و توی لیوان های شیشه ای چایی میده. دایی کوچیکه هم مثل یه سرباز خوب عصر که هوا نه گرمه نه سرد و یه باد خنکی هم بین درخت ها می پیچه؛ میره بستنی می خره. نعیم هم برای سفره مون سبزی می چینه. و تازگی ها که بوته های بادمجان سبز شدن دور از چشم نعیم ، بادمجون ها رو می کنیم و خام خام با پوست می خوریم. موقع ناهار دایی بابا و مامان ، جوجه هایی رو که توی یه عالمه خامه و کره و لیمو ترش خوابونده،سیخ میزنه و با یه عشقی کباب می کنه که حد نداره. همیشه فکر می کردم چرا هر کسی وارد خانواده دایی علی میشه تپل میشه؟ بعد از جوجه هایی که مثل نماز واجبن و باید حتما روی سفره ناهار حاضر باشن فهمیدم چرا چاقی توی خانواده شون مسریه!!

به پیشنهاد عمه و مامان یه جایی رو درست کردن به نام جاده سلامتی که خیلی باریکه . پشت درخت ها ست و دور تا دور باغچه رو شامل میشه. خیلی جالبه خاله و عمه و مامان و... یه عالمه بلال و بستنی ومیوه می خورن ؛بعد با خنده می گن بریم کالری ها رو بسوزونیم! یه ساعت دور تا دور این جاده رو راه میرن گاهی می دون. لابد غیبت هم می کنن . آخه هر طور فکر می کنم می بینم چطور حوصله اشون سر نمیره و یه ساعت این راهو میرن و بر می گردن. لابد غیبت می کنن یا حرف های مختص دوره های دوستای مامانو میزنن. البته بحث ها سیاسی و جامعه شناختی هم می کنن! منم همیشه کاغذ و خودکار کتاب توی کیفم هست!!! اما هیچ کدومش به کار نمیاد. تا حالا نه یه خط داستان نوشتم نه یه خط کتاب خوندم. مامانم میگه تو فقط بلدی کیفتو سنگین کنی .لابد تو دلش میگه خودت ذره ذره خون خودتو می خوری!!!

باغچه ما درست وقتی افتتاح شد که کاندیداتور های محترم وارد عرصه شدن . توی این جمع خانوادگی همه نوع سلیقه ای بود و هست. و با بحث ها که گاهی کار به داد و بیداد می کشیه. گاهی وقتی چایی روی منقل باشه دعوا میشه. گاهی وقتی دایی زیر درخت قالی پهن می کنه و دور از چشم بابام قلیون چاق می کنه ؛ گاهی هم موقع کباب شدن بلال و سیب زمینی اینا هم جیگر همو کباب می کنن. بحث ها وقتی داغ می شه که پسر عموم هم وارد بحث میشه. قضیه داغ تر میشه اگر پسر عمه ام که یه فدایی برای احمدی نژاد بود و هست ؛حضور پیدا می کنه.اون موقع همه ما انگار یه سوژه خوب گیر اورده باشیم شروع می کنیم. مخصوصا پسر عموی محترم که یه اغتشاش گر به تمام معنا است ؛درسته پسر عمه ام و درسته قورت میده. یادمه یه بار داشتم با حرص از دست پسر عمه ام یه بلال و داغ داغ می خوردم انگار که جیگر اونو گاز می زنم و با دهن پر و با حرص گفتم: فکر کنم مغز تو رو با وایتکس شستن. و بعد یه گاز گنده تر زدم که محمد گفت مگه داری جیگر امیر و می کنی که با حرص گاز می زنی؟ بعد ذغال ها و زیر و رو کرد و گفت: مثل من اگر رای نمی دادید الان سر هیچی به جون هم نمی افتادید. وقتی این جمله رو شنیدم دلم می خواستم مخ محمد داغ کنم!

باغچه ما ،باعث شده هر هفته همه ما یه قرار از پیش تعین شده داشته باشیم. و اگر هر خانواده ایی بدون عذر موجه نیاد؛ انگار بی احترامی کرده باشه .درست مثل اینکه از عمد سر قرار حاضر نشده باشن. همه دور هم جمع می شیم . می خندیم حتی گریه هم می کنیم. زیر بارون خیس شدیم. از گرما می پزیم ؛ غرغر ها نعیم باغبونمو به شوخی می گیریم. حتی ماه رمضون هم مانع از دیدارها نشد. سفره های افطارمونو می اوردیم. باغچه ما حتی پدر شدن پسر عمه مو دیده. حتی این باغچه شاهد طلاق دختر عمه ام با دوست دوران بچگیم بوده. وقتی همه باهاشون حرف میزدن تا کوتاه بیان. این باغچه شاهد دیدار پس از سال های دایی کوچیکه با عمه ام (یعنی دختر خاله اش) بود. اما هنوز این باغچه باعث نشده عمو کوچیکه با خانواده اش بیان و برای یه بار این جمع رو ببینن و راضی بشن از لاکشون بیان بیرون.

یادمه با اینکه خیلی پسر دایی بابام رو مخم بود ؛مجبور شدم باهاش بدمینتون بازی کنم و ببازم. مثل این خل ها کفش هامو دراوردم و از ته دلم بازی کردم تا پوزشو بزنم اما نشد که نشد. یادمه از بچگی رو مخم بود. اون وقتی که رفتیم مشهد و اون کرم ضد آفتاب میزد؛ می خواستم تک تک موهای خودمو و خودشو بکنم. لجم می گیره وقتی همه جمع میشن و بهش می گن یه دهن بخون. خدایی صداش خوبه اما نمی دونم چرا یک کم اوا است. آخ چه حالی کردم که پسر عموم انتقام شکست منو گرفت. الان یه سال میشه که دعوایی درمورد مذهب حافظ و سعدی باهم داریم. هر وقت کم میارم بهش می گم نمی خوای این موبایل پز روشنفکریتو عوض کنی. دقیقا نقطه ضعفش همینه وقتی اینو می گم خوشگل داغ می کنه.

گاهی دور از چشم دایی بزرگه می شینم و با پسر عموم ورق بازی می کنم و شرط می بندیم که کی لیوان های چایی رو بشوره. محمد هم میشنه رو به روی منو ورق های رضا رو لو میده. هر چند اون هم جرزن خوبیه. اگر داماد و پسر دایی علی باشن؛ قلیون میذارن کنارشون و نی شو دست به دست میدن و ورق ها رو توی صورت هم پرت می کنیم. از بس دود از گوش و دماغ و دهنشون میدن بیرون؛ گاهی احساس می کنم توی این بارهای مزخرف نشستم.

علی و هانیه ، سعید و سارا هم به دور از همه جنگ ها و حرف های ما برای خودشون بازی می کنن انگار نه انگار که ما هستیم. خیلی برام جالبه که توی باغچه هم بساط پلی استیشن شون به راهه!

وقتی اذان مغربو می گن یه قالی زیر درخت پهن می کنیم ِ صدای نماز خوندن بابام یه مدلی که وجدان خوابیده آدمو بیدار می کنه و باعث میشه آدم بیاد روی قالی و نماز بخونه!

پی نوشت:

ــ دلم یه چیز خوشمزه می خواد اما هر چقدر این یخچال و کابینت ها رو بالا و پایین می کنم هیچی که دلم بخواد نداره. الانم مثل این خل ها کرن فلکس بدون شیر می خورم!

ــ جمعه شب دارم میرم سفر تا یه هفته نیستم. اگر موقع رفت و برگشت هواپیما سقوط نکرد قول میدم یه چیزهایی از این سفر بنویسم.

ــ نمی دونم این بازیگرا چطوری می تونن این همه کرم و روغنو تو صورتشون تحمل کنن. واقعا احساس نمی کنن صورتشون داره کش میاد یا می افته و سنگین میشه؟

31 شهریور!

eternaldeath — Tue, 22 Sep 2009 08:37:18 GMT

امروز تولدمه!!!!

می دونی از اول مهر ماه امسال گند بود تا امروز که روز آخرشه! از اول مهر ماه رفتم کتاب خونه تا اردیبهشت. هنوز حسرت سفر کیشی که می تونستم با من و من برم و می خورم. وقتی من بزرگ زنگ زد و گفت بهاره بی خیال بیا بریم این تور و حال میده . من مثل این احمقا گفتم: ده پونزده روز دیگه کنکوره...

بعد از اردیبهشت افتادیم تو کار انتخابات که به حول و قوه شورای نگهبان و آقای خط قرمز!!! باختیم و تمام شب هایی که تا صبح توی خیابون بودیم و جز زنجیره سبز بودیم؛ به تاریخ پیوست. تمام حنجره که توی باغچه مون پاره می کردیم با بچه های فامیل هم به تاریخ پیوست!

گذشت تا نتیجه کنکور دادن که یه ده روزی مثل این خل مشنگا توی خونه نشستم و هر کی می گفت : کنکور منم مثل دیونه ها گریه می کردم!

و اما امروز!!!! مامان و بابا که رفتن پیش رضا.اون دو برادر محترم دیگه هر کدوم یه وری هستن. دیگه محمد (دادش کوکچم) طاقچه بالا میذاره و زنگ میزنم می گم کجایی؟ میگه سر تمرینمه. از دیشب به این صفحه موبایل زل زدم بلکه یکی زنگ بزنه اما خبری نیست.مثل این حسودا شدم! یاد مامان می افتم که تولد عروس های محترمو بهم یاداوری می کنه؛ بعد هنوز بهم زنگ نزده. البته صبح ، شعله دوستم از اون سر دنیا برام اس ام اس تبریک فرستاد.

حالا هم تنها نشستم اینجا و دارم این خزعبلاتو می نویسم. احتمالا برم بیرون واسه خودم تولد بگیرم. میرم واسه خودم یه کتاب می خرم و به خودم هدیه می دم و روش می نویسم : برای بهاره عزیز! از طرف بهاره نازنین. بعدم برام خودم یه کیک می خرم با یه فنجون قهوه می خورم! احتمالا بعد از ظهر با دوست محترمی که بهش گفتم: چرا بهم زنگ نمی زنی تبریک بگی؛ در جواب گفت: تا صبح (یعنی امروز) صبر می کردی بهت زنگ میزدم و تبریک می گفتم! برم سینما و کادو بگیرم. اگه بدونین چقدر کاد و گرفتنو دوست دارم؛ همیشه به این بچه کوچولوها حسودیم میشه که همیشه یه عالمه کادو گیرشون میاد. خدا رو شکر ساعت هشت و نیم شب بیست و سه سالگیم تموم میشه و میره پی کارش. (البته از اینکه سنم بالا میره ناراحتم. مخصوصا ۵ تا موی سفید دارم.)

اما خدایی باید بازم خدا رو شکر کنم. وقتی یکی از دوستای نزدیکمو می بینم که هم سن منه با یه بچه یه ساله سرطان گرفته: می گم خدا یا شکر که تنم سالمه. یاد کسایی می افتم که پدر و مادر ندارن ؛ می گم خدایا بی خیال این غرغر هام شو. شکرت که مامان و بابام کنارم هستن؛ بعلاوه دوستان و کسانی که خیلی دوستشون دارم کنارمن.

پی نوشت:

ـــ این بلاگفا فکر کرده اگر باز نشه ما از جمعه سبز نمی نویسم.

ـــ وقتی گاز اشک آور بزنن می گیم سبز! وقتی باتوم میزنن باز می گیم سبز. وقتی عکس کروبی و موسوی و که دو طرف عکس امام خمینی و زیرش نوشته یاران امام! بالا می گیریم و می بریم سمت طرفداران حکومت و هر کدوم یه چیزی می گن: خائن، منافق، کثافت، وطن فروش... دستمونو به نشانه پیروزی بالا می بریم و سه تا مچ بند سبزمونو نشون میدیم و می گیم سبز!!

ـــ اون آقایی که بالای تیر چراغ برقه رفته می خوا پرچم سبزی که دارن بهش میدن و کنار پرچم ایران نصب کنه!

ــامروز خیلی بچه شدم؛ شما به روتون نیارید!

مجال

eternaldeath — Tue, 15 Sep 2009 22:56:18 GMT

مرگ را پروای آن نیست که به انگیزه ای اندیشد.

زندگی را فرصتی آنقدر نیست که در آینه به قدمت خویش بنگرد یا از لبخنده و اشک ، یکی را سنجیده گزین کند.

عشق را مجالی نیست حتی انقدر که بگوید برای چه دوستت دارد.

ــــ از شب های روشن ــــ

عالی جناب جومونگ با ما متحد می شوی؟

eternaldeath — Tue, 25 Aug 2009 23:55:18 GMT

با دختر عموی ده ساله ام اسم بازی می کنم؛ تا چند روزی که خونه مونه حوصله اش سر نره. بهم میگه بهار میشه اسم خارجی هم بنویسم. منم ذوق مرگ میشم میگم سارا جون بنویس. سریع استاپ میده. شروع می کنه به خوندن... سونگ ایل گوک می گم : ها؟ میگه سونگ ..ایل ..گوک. ـــ اینو از کجات دراوردی؟ می خنده. ـــ اسم جومونگه. چشمام گشاد میشه ـــ خر خودتی؛ خطش بزن. پاشو می کوبه زمین :به خدا راست می گم. دستمو میزنم به کمرم: خوب منم می نویسم: هونگ مونگ گونگ خوبه؟ حرص میخوره دستشو می کوبه روی برگه اش ـــ بهار به جون خودم راست می گم. برگه رو پرت می کنم روی زمین می گم تو جر میزنی من باهات بازی نمی کنم. صداشو می فرسته ته گلوش مثل وقتی که محمد می خواد تمیرین فن بیان کنه و از ته قلبش در حالی که دستاشو مشت می کنه میگه: بهار امشب جومونگ داره. اسماشو که گفت اگر این نبود من یه ماچت می کنم. می خندم و می گم: نه بابا، نمیری یه وقت. موهاشو جمع می کنه می گه خوب...خوب ... روی پام نقاشی می کنم می گم: با پولات برام یه ساندویچ بخر. میگه اما اگه تو باختی چی؟ منم که به خیالم بچه دچار توهم شده و چرتی میگه ،میگم می برمت شهر کتاب برات کتاب می خرم. روی تخت پهن میشه و میگه : به شرط اینکه هرشب خودت برام بخونی تا خوابم ببره. میزنیم قدش و شرط بسته میشه.

شب شد. به سارا می گم الان جومونگ که شروع شد شرطو باختی یه عالمه بهت می خندم. پاهاشو رو کاناپه دراز می کنه و میگه: ههه وایسا ببین. زبونم دراز می کنم و می گم فکر کردی من گوشام درازه. میگه بهار شروع شد. عکس عالی جناب که انگار این روزها با سوسانو عروسی کرده و خدا رو شکر به مراد دلش رسیده و روح یوها و باباش کی بود...آهان سردار هموسو رو شاد کرد اون کشور چوووس س آهان چوسان قدیمو پس گرفت و حالا مثل حاکمان خوب روی تخت تکیه داده، غافل از دل من که انگار توش آش هم میزدن. میگه بهار خانوم گوش کن...همراه با صدای آقاهه میگه سونگ ایل گوک. فکر کردم فقط اسم همین یکی رو بلده نگو اسم همه رو بلده حتی اون تسوی بیشعور و اون ننه خیر ندیدش! میگه دیدی باختی. البته با کمی تامل و فکر یادم اومد این سارای ما توی عید با دختر عمه ام و خواهر زاده اش جومونگ بازی می کردن. و همیشه سارا جومونگ و عسل سوسانو و ستایش بدبخت هم یکی از ندیمه ها بود. پس یاد گرفتن این اسم ها هم سخت نیست. همون طور که بعد از فیلم یه پنجاه تا اسم کره ای ردیف کرد و گفت اینا تو فیلم امپراتور دریا و یا چه می دونم اون خانومه که کارش گرفت چی بود...آهان یانگوم خانوم یاد گرفته. یه چندتا اسم فیلم گفت که مخ ما جا نداشت.

چند روز بعد سارا از خونه شون زنگ زد و گفت : بهار جومونگ تو تلوزیونه. درحالی که فیلمو استاپ می کنم تا رد نشه گفتم: مگه تا حالا تو دستشویی بوده. ـ به مامانم می گم چقدر بی ادبی. ـــ برو جومونگتو ببین بذار ما هم این فیلمو ببینیم. میگه: اوردنش ایران. دارن باهاش مصاحبه می کنن. چند وقتی بود که ۲۰:۳۰ مثل مشروبات الکلی بود، به خاطر همین ما هم حرومش کرده بودیم تا به گناه نیافتیم و از دیدن این همه وقاحت و ابتذال از حال عادی خارج نشیم و لایعقل نشیم. میرم توی پذیرایی می بینم همه میخ شدن و دارن عالی جنابو زیارت می کنن ؛استغفرالله انگار دم مسیحا کار ساز شده یکی از تو خاک پا شده که اینا حیرت زده و با عشق دارن نگاهش می کنن. ما هم میشینم تا ببینیم آقای سونگ مونگ چی می فرمایند تا ما هم با پندار نیکشون راه راستو کشف کنیم. یک آقایی میگه: اون حقیر بی مقدار رو می بینی . امپراتور جان هم با چنان عشق و تواضعی سرشونو فرود میارن که اشک توی چشمام جمع شد. آقاهه ادامه میده: این جان نثار بی مقدار برای بچه اش شمشیر شما رو خریداری کردن. توی دلم می گم الله اکبر؛می بینی با چه شکوهی به این بچه نگاه میکنه. به محمد میگم : اون هاله ی نور دور جومونگو می بینی. محمد میگه: پس تو هم دیدیش؟

از جناب امپراتور می پرسن: به کدامین انگیزه قدم بر این خاک ناچیز گذاردید؟ و منت بر جان ملت و رئیس دولت و...گذاردید. جومونگ یا همون سونگ مونگ عزیز با همون تواضعی که همه ازشون دیدیم میگن: قبلا چند کتابی درباره ایران خواندم. تو دلم میگم :یا امپراتور، چه منتی بالاتر از این که شما از ایران کهن با اون پیشینه کوچلو۲۵۰۰ سالی کتاب خوندید. امپراتور با اون همه وجاهت می فرمایند:ــ حالا اومدم با جناب داریوش کبیر و فرمانده کل این مرز و بوم ملاقاتی کنم تا بدون جنگ با خودم متحدشون کنم. توی دلم می گم : بر این همه بزرگیت شکر. لطفا وقتی سری به فرمانده کل یا امپراتور فعلی زدید ، خلاصه خبر و سراغی از دستبندهای سبزی که برحسب اتفاق به دست مشتی اراذل افتاد و خونی شد بگیرد. لطفا منو بکشید اگر جسارت می کنم . نه اینکه خدایی نکرده من هم جزیی از این انقلاب مخملی سبز باشم. کور بشم اگر دروغ بگم. به قول برادر کرمی آدم روزه دار که عین سگ دروغ نمیگه.

جومونگ جان، خنده ملیحی می کند؛ منم دست به چونه میزنم و خیره ،بدون اینکه پلک بزنم مثل آن دیگران زل میزنم. چیزی حدود ۴۰ دقیقه!! . انگار با اون خنده اش دنیا رو به من دادن.دستامو بالا می برمو می گم: الهی همیشه لبش به خنده وا شه تا جان نثارانت غمگین نشن! الهی احمد جان منظورم احمد شاملوی خودمونه خاک پای شما بشود. آخر دوم مرداد برای این اغتشاش گر ناچیز بی مقدار کافر که گاهی شعر که نه کلمه هایی بی ربط از روی نادانی ، مثل قطار به خیال شعر ردیف می کرد مراسمی گرفته نشد تا ما توهم دموکراسی نزنیم و درسی باشد برای دیگران.اما این کمین ناچیز به صورت کاملا اتفاقی ویژه برنامه ای از تلوزیون منحرف بی بی سی در باره این شاعر سر پا تقصیر مشاهده کرد. لطفا منو بکشید.

جومونگ جان، عزیز یوها و سوسانو و مدیر سایون و همسایه های محترم و خادمین به ملت و مردم و بر و بچه های ایران می فرمایند : می خواهم با پیشینه ایران آشنا شوم. آخ فدای این همه نجابت. شما که تاریخ می سازید؛ چکارتان به تاریخ پوسیده ما آید؟ فردوسی کدامین آدم ناچیز بود که شما قصد دیدار دارید؟ استغفرالله نه اینکه فکر کنید او هم اغتشاش گر بود نه بنده خدا اندکی می خواست زبان فارسی و از عربی جدا کند.خیالتون تخت الان کسی از او یاد نمی کند. م.ح.م.و.د آقا می بر این امر هستند تا چهار واحد ناقابل فردوسی رو هم در دانشگاه حذف کنند تا خیال کسی مکدر نشه و بچه ها ادبیات فارسی به جای ۲۰ واحد عربی ، ۲۴ واحد عربی پاس کنن و با تیز هوشی تفکراتش در نطفه خفه شد. یک فیلم ساختن از شاهنامه محترم برای تخریب سازی اذهان عمومی که خوب هم از آب درومد اما به نظرم برای تخریب هنوز جا بود ؛ همون طور که با باتوم و گلوله اغتشاش گرها رو تخریب کردن. آخ جسارت کردم لطفا منو بکشید.

آخ جومونگ جان چه لعبتی هستی تو. بی خیال زندان کهریزک و تجاوزات و کشتن ها و بردن ها و سوزندن ها تو رو عشق است که مدینه فاضله یا همون آرمان شهر کوفتی ما تویی. دوبار در هفته مثل این زیارتگاه هایی که هر روز کشف میشن به مدت ۲۰۰ دقیقه تو رو زیارت می کنیم بلکه خدا نیز از سر تقصیرات ما بگذرد. گور بابای فروغ و شاملو. الهی شیشه عینک تو بر سر این اغتشاش گرها بخورد. شما در هتل استقلال آب پرتقال میل کنید. به فدایان انقلاب هم می گیم به اغتشاش گرها ....من نمی گم خود شما که می دونی این روزها چی بخوردشون میدن.

جومونگ جان این فک خوشگل خوش تراششون هی باز می کنن و منو شیفته تر می کنن. دستمریزاد برخدا چی ساخته. اصلا ترانه موسوی کیه؟ روح الامینی و آقا سلطان کیه؟ همین جومونگو عشقه. خدا کند توی خواب هم از جومونگ جان غافل نشم وگرنه آتش دوزخ بر من مباح باد.

جومونگ نوشت ها:

جومونگ گمشو برو خونه ات!

نــــــــــــــــــدای درد

نامه ای به جومونگ (ع)

جومونگ این قهرمان ملی

نسل سوخته

جومونگ دوستت داریم!

واردات جومونگ یا چگونه تجاوز ملی نشده باشیم!

مشت محکم بر دهان جومونگ و هدف والایش!

رزم رستم و جومونگ

بیست و سی و جومونگ

خوان نهم: شنیدن رستم نعره ی جومونگ را!

به امید روزی که جومونگ دو و سه و چهار و پنج و شش و... در تی وی محترم و مسولانه جمهوری اسلامی به صورت زنده پخش شود. آمین.

پی نوشت:

ـــ از بزرگی نقل شده: هر کس شب را بی یاد جومونگ بخوابد انگار آتش جهنم را برای خود خریده است و به زندان های نا کجا آباد منتقل می شود.