صبح ، توی لابی منتظر اتوبوس بودیم تا به سنگاپور بریم. وقتی سوار شدیم ؛قبل از حرکت لیدر محترم یک سری مقرارت شاخ درار سنگاپور رو برامون توضیح داد که یه موقع جریمه نشیم!  1_ وقتی چراغ عابر قرمز اگر رد بشید جریمه می شید. 2- توی خیابون های اصلی آدمس نجوید 3-توی خیابون غیر از محل هایی که مخصوص کشیدن سیگار، سیگار نکشید. 4- با خوردنی توی خیابون های اصلی نرید و آشغال زمین نریزید.  در شرف پشیمونی بودم و می خواستم با اون عده ای که قرار نبود با ما بیان همرا بشم که لیدر محترم فرمودن : همه اینها شاید سخت باشه اما به زیبایش می ارزه. لیدر محترم افزودن که اونجا یه خانمی چینی به نام شری خانوم هستن که لیدرتونه و اونجا منتظرتونه! پنج ساعتی توی راه تا مالزی و شهر های اطرافش تموم بشه و وارد خاک شهید پرور سنگاپور بشیم. ساعت سه بود که رسیدیم . و زیبایی شهر حیرت آور بود. خیلی زیاد.

     

پایتخت این کشور شهر همون سنگاپور بود. که تا قبل از سال 1۹۶۵ جزیی از مالزی بود و به خاطر اختلاف مذهبی و.. جدا شدن. و ابتدا اقتصاد کشورشون دست انگلیسی ها بعد ژاپنی ها و آخر سر آمریکایی بود و این درست بر خلاف مالزی بود که بعد از سال ۱۸۱۹ که از مستعمره بودن خارج شدن روی پای خودشون ایستادن و پیشرفت کردن. شاید از نظر زیبایی سنگاپور شگفت انگیز تر باشه اما شعار استقلال حکمش جداست. وارد کشوری شدیم که 51 درصد مردمش بودایی بودن ؛  15 در صد مسیحی و 14 درصد مسلمون  بودن. و دین رسمی شون بودا بود. بر خلاف مالزی نیاز به ویزا داشت. و بندر ،جز بندرهای شلوغ دنیا بود.

نماد این کشور : حیوانی به اسم سینگا بود که بالاتنه شیر داشت و پایین تنه اش ماهی بود .

هر چقدر مالزی ارزون بود موقع خرید توی سنگاپور کهیر می زدیم. یه شب دو کپ بستنی کوفت کردم که به پول خودمون 12 هزارتومن شد. تنها خریدی که توی سنگاپور انجام دادیم: نماد سینگا بود و یه ماساژور برای بابام.راه می رفتی باید پول میدادی. لامصب ها کیسه هاشون پر نمیشد! البته دروغ نگفته باشم مقداری هم لوازم افزودنی برای صورتم خریدم!!

 

مهمترین نکته مثبتش این بود که زبان دومشون انگلیسی بود و مثل مالزی توی خیابون ها بعد از مالایی ، چینی ننوشته بودن ؛ اما بر خلاف مردم مالزی خیلی خون گرم نبودن.موقع غذا خورد کهیر بیشتری میزدیم وقتی اردک ها خفه شده سوخاری رو توی ویترین رستوران می دیدم. یا وقتی اختاپوس و صدف و گوشت خوک رو توی فروشگاهشون می فروختون! یا سوسک و تخم مرغ و سرو می کردن و چشم بادومی مهربون صرفش می کردن!

گل این دو کشور ارکیده است . یه باغ گل درست کردن در حد و اندازه لالیگا! بی نظیر بود فکر کنم فقط یه ۴۰ -۵۰ تایی اونجا عکس گرفتم!

 

جزیره sentosa : 

             

 

روی صندلی ها نشستیم و منتظر دیدن نمایش دلفین ها شدیم. خدایی نمایش دلفین هاس کیش تومنی دو زار بهتر بود.

 

 بعد به آکواریوم رفتیم. و گونه های مختلف ماهی رو دیدیم و از اونجایی که من با حیون ها خیلی حال نمی کنم عکس نگرفتم. آخر شب به رقص فواره ها رفتیم که واقعا بی نظیر بود و اونقدر محو زیبایی این نمایش شده بودم که دوربین موربین به کلی فراموش کردم.

از توی این کلبه ها موقع رقص فواره نورهای رنگی می زد بیرون!

و آس اتفاقات  اونجایی بود که یکی از بچه های تور از لیدر پرسید: شما از احمدی نژاد خوشت میاد و اون خانومه محترم لب و دهنشو کج کرد و گفت: نه خوشم نمیاد و بنده هم فرصت و غنیمت شمردم و مچ بند سبزمو دور دست شری خانوم بستم و همه برام کف زدن و شری بهم گفت: هفته دیگه یه تور دارم و بهشون می گم من طرفدار موسوی هستم! (عکس پایینم سبزه!)

آخر شب گرسنه و تشنه هتل برگشتیم. خیلی از بچه ها برای شام بیرون رفتن. ما هم با یک آقایی تبریزی آشنا شده بودیم که بازنشسته مخابرات بود و می گفت کل ایران و گشتم. حالا دارم دنیارو می گردم. لهستان ، روسیه و ترکیه رفتم قبل از عید هم می خوام برم چین. منم به بابام گفتم این آقا از شما بزرگتره ،اما تا اسم سفر میاد بهونه میاری و می گی من سفرهامو رفتم ،جاهایی رو هم که باید می دیدم دیدم ! داشتم اینو می گفتم همه رفتن برای شام اما ما به دعوت این آقای محترم به اتاقش رفتیم و اون طور که معلوم بود ایشون عضو گروه کوهنوردی تبریز بود و مرد شرایط سخت! یه عالمه تن ماهی رو توی  کتری برقی گذاشت با نوشیدنی های کاملا مجاز جلوی ما گذاشت .

روز بعد لیدرمونو پیچوندیم که 50 دلار نفری پول پیاده نشیم و تنها به باغ وحشی رفتیم که 5/8 کیلومتر مساحتش بود و سبز بود سبز. با اینکه از حیون ها بدم میاد اما واقعا بعضی هاشون خوشگل بودن. تا دلتون بخواد قورباغه ریخته بود. نمی دونم انگیزه خدا از خلق این همه قورباغه چی بود. بعضی هاشون که فقط با ذربین دیده می شدن.

این گونه محترم قوباغه لطف می کنن بچه شونو رو پشتشون سوار می کنن!     

اینجا قرار بود با قایق روی این دریاچه اسب آبی ببینم که به خاطر بارون نشد!       

      

شب هاهم به فروشگاه ها و خیابون های معروف سرمیزدیم. مثل china town و یا فروشگاه های که free duty  بودن؛ می رفتیم که  توهم ارزونیشونو زده بودیم اما زهی خیال باطل!!

این ساخت و سازهایی که می بینم یک نوع خود کشی برای حاضر شدن در المپیکه!

روز جمعه صبح به کوالالامپور برگشتیم و شب آخر و به خیابون گردی گذروندیم و شنبه صبح هم با وصیت نامه هامون سوار هواپیما شدیم و تهران برگشتیم. و روز بعد توی خیابون وقتی می خواستم از چهار را رد بشم هنوز توهم حقوق عابر و داشتم و فکر می کردم ماشین ها با حوصله منتظر می مونن من رد بشم. یا یه ماشینی برای ماشین جلوی اونقدر بوق نمی زد تا بوقش خروسک بگیره یا توی مترو ملت به صف سوار میشن یا اگر جا نبود به جای داد و هوار منتظر قطار بعدی می موندن!و...

یه چیز ضربتی: از یکی از کارمندای هتلمون آدرس یه رستوران خوب و گرفتیم بعد یارو گفت: very gooz خیلی روی این جمله تاکید کرد. بعد دید  ما داریم می خندیم گفت: چندتا ایرانی بهم گفتن ما به جای good از این واژه نامنوس استفاده می کنیم و ما همچنان می خندیدیم!!

پی نوشت:

۱- حال روزم رو به زواله. آب بینیم آویزونه،پتو پیچ کردم خودمو. موندم با این وضع چطوری فردا برم دانشگاه. جدی جدی با به فکر دکتر رفتن باشم!

۲- چون همه عکسا جا نشدن اگر دیدم خیلی مشتاق هستین و اینا حاضرم پتروس بازی دربیارم عکسامو توی پست هام بچپونم. تو رو خدا اصرار کنین!!