قبل نوشت:

- از دوستان عکاسم و غیر عکاسم عذر می خوام اگر عکس ها باب میلشون نیست. همه توانمو برای عکاسی گذاشتم!

****

روز جمعه بعد از ظهر ، درست بعد از بازی استقلال – پرسپولیس راه افتادیم. مثل  بازی های قبل می گفتن بازم گل های تیم ها رو دزدیدن دارن باهاش پز میدن . ( بازی مساوی شد.)

چمدون به دست به فرودگاه رفتیم و دل رودمون بهم می پیچید که نکنه چون پرواز ایرانیه توی این هشت ساعت پرواز طوری نیست بشیم که  این روزها این مدل نیست شدن مد شده!!! هشت ساعت پرواز دهنمونو سرویس کرد یا عبارت مودبانه اش اینکه مثل کتاب شدیم. ساعت هفت بعد ازظهر حرکت کردیم و به وقت مالزی هفت صبح رسیدیم.

 

 

لیدر اومد و خلاصه یه ساعتی طول کشید تا جمع شدیم و اونقدر همه خواب بودیم که دوست داشتیم بریم هتل و تخت بخوابیم اما  چون check in  ساعت دو انجام میشد ؛ آروزی خواب و چال کردیم. فرودگاه چهل پنج دقیقه  با کوالالامپور فاصله داشت ؛ سبزی و بکر بودن جنگل ها اونقدر بود که از ذوق بی هوش شدم.

 

روز اول از توضیحات لیدر چیز زیادی  یادم نمونده ؛چون به شکوه خواب فکر می کردم. به جز توضیحی که درمورد برج های دوقلو داد. این برج دومین برج بلند دوقلوی دنیاست که با فضای اطراف و همه مخلفات ظرف چهار سال ساخته شد. اون طور که گفتن با بیست چهار ساعت کار بدون وقفه این کار و انجام دادن. و البته به نمایشگاه شکلات سازی رفتیم که یا عالمه شکل با شکلات درست کرده بودن!

  

بزرگ ترین مسجد کوالالا مپور -ساخته دست معمارهای ایرانی

بالاخره به هتل رفتیم و چند ساعتی خوابیدم و به قول آقای مینا سیان عزیز fresh شدیم و به خیابون بوکیت بینتنگ که محل قدم زدن بود رفتم؛ می گفتن اون خیابون ماساژهاش به خصوص ماساژ پاش زیادی معروفه! اصولا امتحان کردن بعضی چیزها بی ضرره! و به پاساژی که به نام بی بی پلازا بود رفتیم که بیشتر برای بومی های خودشون مناسب بود. یه فستیوال توی اون خیابون بود که به مناسبت تغییر فصل برگزار شده بود و این چشم بادومی های محترم می خوندن و می رقصیدن ما هم نگاه می کردیم. برای شام هم با این چوب ها نودل خوردم که خوشمزه بود. شادی انگار مسری بود و لذت بخش. منو ریل سواری هم کردم. و گاهی مسیر ها رو با منو ریل می رفتم!

روز دوم به معبد چینی ها رفتیم که روز بزرگ سال هاشون بود. تمام پیر مرد و پیر زن ها اونجا اومده بودن و نهار می خوردن و نمایش اجرا کردن.

بعد به  پایتخت  اداری مالزی رفتیم (پوتراجایا). که کاخ ولیعهد و نخست وزیر هم اونجا بود. سوار کشتی شدیم و روی دریاچه مصنوعی حرکت کردیم . نکته جالب این بود که لیدر محترم هیچ کدوم از حرف هایی که راهنما برای ما می گفت ترجمه نمی کرد؛ چیزهایی که عشقش می کشید و می گفت . مونده بودم اون یارو واسه چی فک میزنه! یه عالمه پل اونجا بود که از روی پل های معروف جهان ساخته بودن ؛که پل خواجوی اصفهان هم جز اونها بود.  و بادگیر هایی مثل بادگیرهای یزد ساخته بودن. و پلی بود از روی پل خوشبختی فرانسه ساخته بودن که می گفتن  عروس ها دسته گل هاشونو برای خوشبختی توی آب میندازن! ( تیر چراغ های شهر رو از سر مار کبرا ساختن!)

    

وقتی تصمیم گرفتن این شهر و بسازن نخست وزیر قبلی از همه طرح های معماری دانشجو های معماری استقبال کرد و خیلی از قسمت های شهر بر اساس طرح های معمار های ایرانی بود.

روز سوم به معبد هندی ها رفتیم؛ چای هندی خوریم. و دویست و هفتاد و چهار پله بالا رفتیم تا به معبد رسیدیم؛ دوباره یه سری پله بالا رفتیم تا به یه حفره رسیدم که زیبایش سحرم کرد.

      

 بعد به   genting  رفتم . تقریبا به اندازه نصف تهران تا شمال و رفتیم ، سبز بود و سبز . نصف راه هم با تله کابین رفتیم.

داستان از این قرار بود که قبل از اینکه این شهر بازی و کازینو راه بیافته توی این کوه ها یه پیرمرد چینی زندگی می کرده و هر روز به شهر چوب می برده و وقتی تصمیم می گیرن مالزی رو مالزی کنن ؛ به دولت پیشنهاد میده روی این کوه ها هتل و شهربازی و... بسازن . ملت اول دستش میندازن اما دولت چون می دونست تاریخی برای مالزی وجود نداره با هر طرحی که بتونه باعث جذب توریست بشه استقبال می کرد ؛ پس از این طرح هم استقبال کردن و چندتا کوه به این یارو فروختن و این آقا یه شهر بازی، هتل، کازینو ساخت؛ که این کازینو بعد از کازینو لاس وگاس بزرگ ترین و بهترین کازینو دنیا است . و بعد از مرگ این چینی الان اونجا توسط دخترش اداره میشه و نصف درآمدش برای بچه ها بی سرپرست خرج میشه. خلاصه کلوم این کازینو و شهر بازی که توی مه و روی کوه بود خیلی جای توپی بود. و تنها جایی بود که نه تنها از گرما بخار نشدیم بلکه مجبور شدیم ژاکت بخریم.

پی نوشت:

۱-   کشور ارزونی بود؛ به جز لباس هاش که اندازه ایران خودمون بود. هزینه تحصیلش زیادی ارزون بود ؛ اونقدر که داشتم مخ زنی می کردم که بمونم ؛ اما جناب جاسبی فهمیدن و خواستن جیب مبارک پر و پیمون تر بشه بنابراین نشد که بریم!

۲ـ پی نوشت بالا به معنای قبولی در تکمیل ظرفیت فوق لیسانس  هست. یعنی دوباره دانشجو شدم. و این یک هفته بعد از سفر دنبال کارهای ثبت نامم بود. از شنبه هم رفتم سر کلاس. چه خوبه درس خوندن.

۳ـ این سرعت اینترنت هم مصیبتی شده. جدی جدی باید برم دنبال  ADSl!  شاید آذر ماه برم دنبالش.

۴ـ این عکس هایی که اینجاست، یک چهارم عکس هایی که گرفتم نیست . برای اولین بار بود به جای اینکه از خودم عکس بگیرم برای این بلاگ محترم از در و دشت گرفتم. چه کنم که وبلاگم و دوستانم نمک گیرم کردن!

۵- از الهام دوست عزیزم مترو سواری یاد گرفتم. تازه کارت اعتباری هم برای مترو سواری خریدم! یادگرفتم کجا بایستم که جا گیرم بیاد. بماند که فک می کردم همه متمدن میان سوار میشن اما له شدن زیر دست پا بهم یاد داد که خیلی اتو کشیده نباشم. و چیز دیگه ای که کشف کردم این بود که توی مترو ملت خیلی دست تو دماغشون می کنن. ( وقتی هی محروم از رانندگی بشی اینم عواقبشه!)