یادمه ترم شش بودم و سر کلاس حافظ شناسی نشسته بودم که استاد یه قضیه جالب تعریف کرد :

یه یارو تو بیابون نشسته بود و نون خشک می کرد توی آب و مرتب می گفت: خدایا شکرت. یکی رد میشه و با تعجب می گه تو که انقدر بدبختی که تو بیابونی و نون خشک و آب می خوری چرا خدا رو شکر می کنی؟ یارو احتمالا با خنده نیگاش کرد و گفت: این خدایا شکری که من می گم از صدتا بد و بیراه برای خدا بدتره!