قبل نوشت:

باید درمورد شاملو می نوشتم. چیزهایی پراکنده ای درمورد زندگیش نوشتم تا اینجا بذارم. اما بعد با خودم گفتم، زندگی نامه شاملو همه جا هست . مسلما من هم چیزی بیشتری جز حرف های همه ندارم که توی کتاب ها و سایت ها مختلف نوشتن. بنابراین تصمیم گرفتم یکی از مصاحبه ها شاملو رو بذارم شاید بتونیم کمی به فکر و نگاهش نزدیک بشیم. هر چند٬  چند روزی از سالگرد شاملو (بامداد) می گذره اما...بگذریم این روزها شعر شاملو،صدای شاملو می چسبد و خواندن این مصاحبه خالی از لطف نیست. شاید درد امروز من و تو هم باشد! (مصاحبه در صفحه بعد)

فیلم درباره الی. . . ساخته اصغر فرهادی را وقتی  ‌دیدم، ناخودآگاه به این موضوع فکر کردم که چقدر این آدم‌های جمع شده در یک ویلای مشرف به دریا اسیر تقدیرند. این در اسارت تقدیر بودن، تم مشترک فیلم‌های اصغرفرهادی از (رقص در غبار) و (شهر زیبا) تا (چهارشنبه سوری) و (درباره الی. . .)است.مجموعه آدم‌هایی که او در این فیلم‌ها به تصویر کشیده در دل روابط و مناسبات روزمره خود حضوری منفعلانه ندارند و همواره تلاش‌شان تحمیل خود به شرایط است، اما نهایتاً گریزی از تقدیر ندارند. این اسارت و ترکیب جبر و اختیار را اصغرفرهادی در دو فیلم اخیرش (چهارشنبه سوری و درباره الی. . .) که به طبقه متوسط جامعه شهری نزدیک شده، به نحو بارزتری نشان می‌دهد.او کنتراست موجود در این طبقه را در فیلم آخرش به شکل عیان و- در عین حال - تکان‌دهنده نشان می‌دهد. چه زود تق همه آن شادی‌ها و بزن و بکوب‌های لحظه‌‌ای درمی‌آید و این آدم‌های به ظاهر سرخوش نسبت به یک فرد (الی) و واقعه مرتبط با او واکنش‌های مختلف نشان می‌دهند.می‌بینیم که رفته رفته این میهمان ناشناخته و واقعه ناگوار متصور شده برای او چقدر در روابط دوستانه و زناشویی بقیه افراد اختلال ایجاد می‌کند؛ و فضا و موقعیتی به ظاهر تفاهم‌آمیز را به سوءتفاهم کامل سوق می‌دهد و ناخودآگاه بستری فراهم می‌شود تا آدم‌ها نسبت به هم قضاوت غیرمنصفانه‌ای داشته باشند. در واقع، یکی از ویژگی‌های مثبت و قابل دفاع درباره الی. . . همین توجه عمیق اصغرفرهادی به جزئیات در دل یک سینمای موقعیت و متمرکز شده در روزمرگی‌های این طبقه مطرح جامعه است.

وقتی فیلم شروع می شود آنقدر همه چیز فیلم رئال است که شاید هرکسی خودش را وسط این ماجرا می داند و در تمام موقعیت ها می سنجید که اگر من مثلا به جای سپیده بودم انقدر راحت درباره دوست گم شده ام که البته تا آخر فیلم شخصیت مجهولی دارد ، دروغ می گویم. (البته من فکر می کنم سپیده از آن افرادی است که می گوید هدف وسیله را توجیه می کند و خیلی چیزهایی را که می داند رو نمی کند و دروغ می گوید)این فیلم به نوعی قرار است به ما بگوید سر قضاوت هایمان چه آمده. چه راحت نظرمان نسبت به اطراف و آدم هایش تغییر پذیر است. جالب است بدانید که تمام شخصیت های فیلم به نوعی دروغ می گویند و یا دروغ دیگران را تایید می کنند. شاید هم قرار است درمورد خیانت هم فکر کنیم. مهم ترین نکته فیلم آن است که فرهادی به بهترین نحو بیننده را درگیر تفکراتش می کند. شخصیت پردازی خوب و قابل لمس، دیالوگ ها زیبایی که در سینمای ایران معمولا یکی از نقاطی است که همیشه به فیلم آسیب می رساند ، اما شاید بتوان گفت یکی از نقاط قوت فیلم دیالوگ های نابش است.

این فیلم درباره دو شخصیت است؛ یکی الی که  تمام فیلم صحبت از اوست. هر چند حضورش کم رنگ است و علی رضا، که شاید تا بیست دقیقه آخر فیلم نامش نیست اما پشت نگاه نگران الی، و کشمکش ذهنی که الی برای ارتباط جدید دارد؛ می توان سایه اش را حس کرد.حتی می خواهد طعم رهایی را مثل بادبادکی که هوا می فرستد بچشد.  شاید به نوعی درغگوترین شخصیت های فیلم هم همین دو نفر باشند. چه الی که حقیقت را پنهان می کند و باعث بزرگ ترین و خطرناک ترین دروغ فیلم می شود. و چه علی رضا که  شخصیت دلنشینی دارد و ناخودگاه شخصیت محبوبی از آب درمی آید، اما از بدی رابطه اش و یک طرفه بودن رابطه حرفی نمی زند و می خواهد الی کسی باشد که آخر فیلم بدنام می شود نه او؛ پس این شخصیت محبوب هم دروغ می گوید. و اینگونه است که تا مدت ها بعد از پایان فیلم ذهن درگیر ماجرا است. و هر کسی به نوعی می خواهد علی رضا و یا الی را از دادگاه ذهنی خود تبرئه کند .شاید این دو نفر قابل ترحم ترین افرادفیلم هستند.و این به خاطر شخصیت پردازی و فضا سازی خوب فیلم است.  شاید این فیلم یکی از کم نظیرترین نمونه های سینمای ایرانی باشد.

پی نوشت:

۱- فیلم خیلی موارد برای صحبت کردن داشت اما فکر کردم شاید خیلی از دوستان ندیده باشن برای همین مجبور شدم از اونها درز بگیرم .

۲-  یادمه روز مادر، بدترین روز مادری بود که برای مادرم گرفتیم. همه بی حوصله یه گوشه بغ کرده بودیم. به ظاهر هم گل و شیرینی بود هم کادو اما لبخندها همه کج و کوله بود و تا کسی می گفت : انتخابات، داغمان تازه می شد و وسط لبخندها بحث می کردیم و افسوس می خوردیم اما با نگاه ناراحت مادرم کلمات را قورت میدادیم. اما روز پدر...بعد از مدت ها با شوق برای خرید رفتم ، خوش حال بودم اما باز هم صدا و سیما محترم دولت نتواست خوشی ما را ببیند و با فیلمی که از خسرو شکیبایی گذاشت ، لبخندم را تبدیل به بغض کرد. و بعدش هم حرف های تکراری انتخابات. این روزها سر و ته هر قضیه را نگاه می کنم به این قضیه می رسد. به خون های رفته.

۳- این روزها شلوغن، برای اینکه کمتر به دوستام سر زدم عذر می خوام.

۴-  من و من گفتن که رویا بازی رو انجام بدم. اما هر چی فکر می کنم فعلا تمام رویا هام مسدود شدن. تمام اتفاقات این چند وقته انگار باعث فراموشی اونها شده. یا شاید هم دیگه اونقدر برام مهم نیست. فرقی نمی کنه از چه نوعی باشن یا از چه جنسی ولی این روزها به رویاهام هر چقدر فکر کردم؛ پیداشون نکردم!