روزهای جمعه و تعطیل ؛صبح که میشه بساطمونو جمع می کنیم و  می ریم باغچه مون. این باغچه نه تنها آخر هر هفته باعث میشه از صبح تا آخر شب خانواده خودمون که این روزها کمتر همو می بینیم کنار هم باشیم؛ بلکه از آقابزرگ تهرانی گرفته (پدر مادرم) تا عمه و دختر عمه ها و پسر عمه ها هم حتی گاهی دختر عمه و خاله مامان و بابام هم سری به اینجا میزنن. شاید کنار اومدن با اخلاق خاص دایی بزرگم سخت باشه ؛اما وقتی همه با هم باشیم گیرهای دایی بزرگه تلخ نمیشه.

هر هفته یه خانواده ناهار میده و شام هم نون و پنیر و خیار می خوریم گاهی هم هندوانه و خربزه خنک . تا اون موقع که جومونگ پخش میشد تا ساعت دوازده شب می موندیم و بعد همه جا رو جمع می کردیم و برمی گشتیم. عصر هام بلال و سیب زمینی کباب می کنیم و می خوریم. تنها کسی که باعث میشه همه لیوان لیوان چایی بخورن ، چایی های منقلی رضا پسر عمومه که با حوصله پای زغال می ایسته و کتری بزرگ زردمون و باد میزنه و توی لیوان های شیشه ای چایی میده. دایی کوچیکه هم مثل یه سرباز خوب عصر که هوا نه گرمه نه سرد و یه باد خنکی هم بین درخت ها می پیچه؛ میره بستنی می خره. نعیم هم برای سفره مون سبزی می چینه. و تازگی ها که بوته های بادمجان سبز شدن دور از چشم نعیم ، بادمجون ها رو می کنیم و خام خام با پوست می خوریم. موقع ناهار دایی بابا و مامان ، جوجه هایی رو که توی یه عالمه خامه و کره و لیمو ترش خوابونده،سیخ میزنه و با یه عشقی کباب می کنه که حد نداره. همیشه فکر می کردم چرا هر کسی وارد خانواده دایی علی میشه تپل میشه؟  بعد از جوجه هایی که مثل نماز واجبن و باید حتما روی سفره ناهار حاضر باشن فهمیدم چرا چاقی توی خانواده شون مسریه!!

 به پیشنهاد عمه و مامان یه جایی رو درست کردن به نام جاده سلامتی که خیلی باریکه . پشت درخت ها ست و دور تا دور باغچه رو شامل میشه. خیلی جالبه  خاله و عمه و مامان و... یه عالمه بلال و بستنی ومیوه  می خورن ؛بعد با خنده می گن بریم کالری ها رو بسوزونیم! یه ساعت دور تا دور این جاده رو راه میرن گاهی می دون. لابد غیبت هم می کنن . آخه هر طور فکر می کنم می بینم چطور حوصله اشون سر نمیره و یه ساعت این راهو میرن و بر می گردن. لابد غیبت می کنن یا حرف های مختص دوره های دوستای مامانو میزنن. البته بحث ها سیاسی و جامعه شناختی هم می کنن! منم همیشه کاغذ و خودکار کتاب توی کیفم هست!!! اما هیچ کدومش به کار نمیاد. تا حالا نه یه خط داستان نوشتم نه یه خط کتاب خوندم. مامانم میگه تو فقط بلدی کیفتو سنگین کنی .لابد تو دلش میگه خودت ذره ذره خون خودتو می خوری!!!

 باغچه ما درست وقتی افتتاح شد که کاندیداتور های محترم وارد عرصه شدن . توی این جمع خانوادگی همه نوع سلیقه ای بود و هست. و با بحث ها که گاهی کار به داد و بیداد می کشیه. گاهی وقتی چایی روی منقل باشه دعوا میشه. گاهی وقتی دایی زیر درخت قالی پهن می کنه و دور از چشم بابام قلیون چاق می کنه ؛ گاهی هم موقع کباب شدن بلال و سیب زمینی اینا هم جیگر همو کباب می کنن.  بحث ها وقتی داغ می شه که پسر عموم هم وارد بحث میشه. قضیه داغ تر میشه اگر پسر عمه ام که یه فدایی برای احمدی نژاد بود و هست ؛حضور پیدا می کنه.اون موقع همه ما انگار یه سوژه خوب گیر اورده باشیم شروع می کنیم. مخصوصا پسر عموی محترم که یه اغتشاش گر به تمام معنا است ؛درسته پسر عمه ام و درسته قورت میده. یادمه یه بار داشتم با حرص از دست پسر عمه ام یه بلال و داغ داغ می خوردم انگار که جیگر اونو گاز می زنم و با دهن پر و با حرص گفتم: فکر کنم مغز تو رو با وایتکس شستن. و بعد یه گاز گنده تر زدم که محمد گفت مگه داری جیگر امیر و می کنی که با حرص گاز می زنی؟ بعد ذغال ها و زیر و رو کرد و گفت: مثل من اگر رای نمی دادید الان سر هیچی به جون هم نمی افتادید. وقتی این جمله رو شنیدم دلم می خواستم مخ محمد داغ کنم!

باغچه ما ،باعث شده هر هفته همه ما یه قرار از پیش تعین شده داشته باشیم. و اگر هر خانواده ایی بدون عذر موجه نیاد؛ انگار  بی احترامی کرده باشه .درست مثل اینکه از عمد سر قرار حاضر نشده باشن. همه دور هم جمع می شیم . می خندیم حتی گریه هم می کنیم. زیر بارون خیس شدیم. از گرما می پزیم ؛ غرغر ها نعیم باغبونمو به شوخی می گیریم. حتی ماه رمضون هم مانع از دیدارها نشد. سفره های افطارمونو می اوردیم. باغچه ما حتی پدر شدن پسر عمه مو دیده. حتی این باغچه شاهد طلاق دختر عمه ام با دوست دوران بچگیم بوده. وقتی همه باهاشون حرف میزدن تا کوتاه بیان. این باغچه شاهد دیدار پس از سال های دایی کوچیکه با عمه ام (یعنی دختر خاله اش) بود. اما هنوز این باغچه باعث نشده عمو کوچیکه با خانواده اش بیان و برای یه بار این جمع رو ببینن و راضی بشن از لاکشون بیان بیرون.

 یادمه با اینکه خیلی پسر دایی بابام رو مخم بود ؛مجبور شدم باهاش بدمینتون بازی کنم و ببازم. مثل این خل ها کفش هامو دراوردم و از ته دلم بازی کردم تا پوزشو بزنم اما نشد که نشد. یادمه از بچگی رو مخم بود.  اون وقتی که رفتیم مشهد و اون کرم ضد آفتاب میزد؛ می خواستم تک تک موهای خودمو و خودشو بکنم. لجم می گیره وقتی همه جمع میشن و بهش می گن یه دهن بخون. خدایی صداش خوبه اما نمی دونم چرا یک کم اوا است. آخ چه حالی کردم که پسر عموم انتقام شکست منو گرفت. الان یه سال میشه که دعوایی درمورد مذهب حافظ و سعدی باهم داریم. هر وقت کم میارم بهش می گم نمی خوای این موبایل پز روشنفکریتو عوض کنی. دقیقا نقطه ضعفش همینه وقتی اینو می گم خوشگل داغ می کنه.

گاهی دور از چشم دایی بزرگه می شینم و با پسر عموم ورق بازی می کنم و شرط می بندیم که کی لیوان های چایی رو بشوره. محمد هم میشنه رو به روی منو ورق های رضا رو لو میده. هر چند اون هم جرزن خوبیه. اگر داماد و پسر دایی علی باشن؛ قلیون میذارن کنارشون و نی شو دست به دست میدن و  ورق ها رو توی صورت هم پرت می کنیم. از بس دود از گوش و دماغ و دهنشون میدن بیرون؛ گاهی احساس می کنم توی این بارهای مزخرف نشستم.

علی و هانیه ، سعید و سارا هم به دور از همه جنگ ها و حرف های ما برای خودشون بازی می کنن انگار نه انگار که ما هستیم. خیلی برام جالبه که توی باغچه هم بساط پلی استیشن شون به راهه!

وقتی اذان مغربو می گن یه قالی زیر درخت پهن می کنیم ِ صدای نماز خوندن بابام یه مدلی که وجدان خوابیده آدمو بیدار می کنه و باعث میشه آدم بیاد روی قالی و نماز بخونه! 

پی نوشت:

ــ دلم یه چیز خوشمزه می خواد اما هر چقدر این یخچال و کابینت ها رو بالا و پایین می کنم هیچی که دلم بخواد نداره. الانم مثل این خل ها کرن فلکس بدون شیر می خورم!

ــ جمعه شب دارم میرم سفر تا یه هفته نیستم. اگر موقع رفت و برگشت هواپیما سقوط نکرد قول میدم یه چیزهایی از این سفر بنویسم.

ــ نمی دونم این بازیگرا چطوری می تونن این همه کرم و روغنو تو صورتشون تحمل کنن. واقعا احساس نمی کنن صورتشون داره کش میاد یا می افته و سنگین میشه؟