گزارش «کلمه» از راهپیمایی وسیع میدان امام خمینی/مردم: تا جمعه ما ملت فهیم بودیم؟/ موسوی: ما برای پاسداشت نظام هرگونه فداکاری انجام می دهیم

۲۸ خرداد ۱۳۸۸ ساعت ۲۲:۴۰

صدها هزار نفر از هواداران موسوی عصر امروز در حالی که در غم شهادت برادرانشان سیاهپوش بودند، تظاهرات آرام دیگری در میدان امام خمینی(ره) برپا کردند و در حضور میرحسین موسوی با سکوت و بانگ الله اکبر از نگرانی هایشان برای سرنوشت کشور گفته و صیانت از آرای شان و بازپس گیری جمهوریت انقلاب اسلامی را خواستار شدند.

 به گزارش خبرنگار «کلمه»، این گردهمایی چند صد هزار نفری همچنین به مناسبت به شهادت رسیدن شهروندانی که در جریان برگزاری راهپیمایی آرام 25 خرداد از میدان انقلاب تا آزادی جان خود را از دست دادند برگزار شد. در این راهپیمایی سکوت برخی از چهره ها و هنرمندان از جمله هما روستا نیز شرکت داشتند. 

میر حسین موسوی پیش از این در بیانیه ای با محکوم کردن کشتار مردمی که صرفا خواستار احقاق حق خود هستند و محکوم کردن دستگیری های وسیع اخیر هشدار داده بود گسترش این رویه تنها بر زشتی چهره مخالفان ملت و انگیزه مردم را برای توسعه اعتراضات می افزاید.او از مردم خواسته بود روز پنجشنبه برای همدردی با خانواده های عزادار با لباس سیاه در مساجد و تکایا حاضر شوند. 

با این همه درپی اقدامات خود جوش مردمی گردهمایی آنها به منظور همدردی با خانواده شهدا این بار به میدان امام خمینی (ره) کشیده شد و صدها هزار نفر در حالی که لباس سیاه بر تن، شال های سبز بر گردن و نوارهای سبز بر دست داشتند،در سکوت پلاکاردهایی را با خود حمل می کردند که روی آن نوشته شده بود:«برادر شهیدم، رایت را پس می گیرم»،« دوباره می سازمت وطن، اگرچه با خشت جان خویش»،«صدا و سیما ، رسانه ضد ملی» ، « آقای حداد عادل عدالت این بود؟»، « می دانیم بی بی سی و صدای آمریکا بد است اما صدایمان را از کدام رسانه داخلی به گوش شما برسانیم ؟» ،«تا جمعه ما ملت فهیم بودیم ؟» و«آن را که حساب پاک است از محاسبه چه باک است؟» ... مردم همچنین در این تجمع شمع های سیاهی را به یاد شهدا در دست داشتند. 

این گردهمایی که با تحصن در میدان امام خمینی (ره) آغاز شده بود با حضور میرحسین موسوی شور دیگری یافت و صدها هزار نفر از مردم دقایقی در سکوت بدون اینکه شعار بدهند مشت های گره کرده خود را با روبان های سبز و سیاه بالا می بردند.میرحسین موسوی پس از حضور در جمع چند صدهزار نفری مردم در میدان امام خمینی(ره) با حرکت آرام در میان جمعیت و پس از آنکه با بانگ تکان دهنده «الله و اکبر» و شعارهای «برادر شهیدم، رایت را پس می گیرم» «موسوی حمایتت می کنیم»،«موسوی رای ما را پس بگیر» بدرقه شد ، به سمت میدان فردوسی حرکت کرد و پس از آن جمعیت با حرکت به سمت میدان فردوسی راهپیمایی ارام خود را به سمت میدان انقلاب ادامه دادند. 

طبق شنیده ها برخی از سخنان میر حسین موسوی که با بلندگویی دستی ایراد شد و به سختی به گوش می رسید عبارتند از:
" ما برای اغتشاش نیامده ایم"
"ما برای پاسداشت خون شهدا آمده ایم"
"ما برای پاسداشت نظام هرگونه فداکاری انجام خواهیم داد"
" ما برای احقاق حقمان آمده ایم"
"ما فقط رای خودمان را میخواهیم" 

به گزارش شاهدان عینی میرحسین موسوی مانند هوادارانش لباس تیره بر تن کرده بود و از روی یک ماشین سخنرانی کرد. 

در این راهپیمایی آرام که بدون هیچ درگیری و در نهایت آرامش برگزار شد علاوه هواداران موسوی،بسیاری از هواداران مهدی کروبی نیز حضور داشتند و بازنگری در شمارش آرا و پاسخ های منطقی از سوی مراجع قانونی را خواستار بودند. 

به گزارش «کلمه»،در راهپیمایی عصر امروز اگرچه جوانان حضوری پر رنگ و بسیار چشمگیر داشتند اما بسیاری از آنها را خانواده هایشان همراهی می کردند. پدران ومادرانی که نه تنها برای حمایت از فرزندانشان که برای پیگیری مطالبات خودشان به میدان امام خمینی آمده بودند. 

مرد میانسالی که در انتخابات 22 خرداد به موسوی رای داده بود، به خبرنگار کلمه گفت : من نگران کشورم هستم و مهمتر از آن نگران آینده دو فرزندم و علاوه بر آن نگران حق خودم. امروز اینجا هستم برای اینکه بگویم من رای داده ام ، خانواده من رای داده است اما چرا به نمایندگان کاندیداهای ما اجازه نمی دهید که به جزییات صندوق های رای دسترسی داشته باشند؟
او با تاکید بر اینکه بر اساس قانون اساسی تجمع آرام حق قانونی من به عنوان شهروند جمهوری اسلامی ایران است ، ادامه داد : تا زمانی که پاسخ منطقی نگیرم به این راهپیمایی ها ادامه خواهم داد. 

دختر جوانی که در ضلع جنوبی میدان امام خمینی(ره) ایستاده بود با انتقاد از تداوم قطع تلفن های همراه به ساختمان بلند مخابرات اشاره کرد و گفت : چرا باید زیر ساختمان مخابرات بیاستیم اما تلفن های همراه ما کار نکند ؟ اگر این دولت با رای مردم سر کار آمده چه نیازی به قطع تلفن های همراه و رسانه ها هست؟
برادر بزرگ تر او پلاکاردش را که حاوی شعاری اعتراض آمیز به صدا و سیماست بالا می گیرد و صحبت های او را ادامه می دهد : دیشب تلویزیون به نقل از مردم پیامک می خواند و پیامک های مردم را زیر نویس می کرد یک نفر هست به من بگوید که این پیامک ها در شرایطی که یک هفته است سرویس پیام کوتاه ایران از کار افتاده چطور به صدا و سیما می رسد ؟ چگونه این حرف ها را باور کنیم ؟ 

پریسا دختر جوان دیگری که از نخستین ساعات گردهمایی در میدان امام خمینی حضور داشت با دیدن میانسالان در میان جمعیت جوانان ، گفت : آنها پشتوانه های ما هستند ما به پشتوانه آنها در این گردهمایی ها شرکت می کنیم و باید بیایند و از ما و از رایی که دادیم حمایت کنند. 

او با بیان اینکه از هر کسی که می پرسم می گوید خودم و خانواده ام به موسوی رای داده ایم ، ادامه می دهد: ما خس و خاشاک نیستیم مهمترین مطالبه ما این است که رای هایی که به نام موسوی نوشتیم به نام چه کسی خوانده شده است. ما متوجه هستیم چه اتفاقی افتاده است. 

دانشجویی دیگر در حالی که بغضش را فرو می خورد ، می گوید : به کدام گناه کشته شدند ؟ چه کسی پاسخ خانواده های داغدارشان است امروز آمده ام که به دنیا بگویم نمی گذارم خون این ها پایمال شود مگر ما چه گفتیم ؟ چه خواستیم جز اینکه بگویند رای ما کجاست ؟ 

ترانه یکی دیگری از حاضران در میدان توپخانه می گوید : ما هنوز در حوزه های رای گیری بودیم که به ما خبر دادند احمدی نژاد انتخاب شده ، چطور ممکن است ؟ رای خبرگان رهبری را سه روز بعد از انتخابات اعلام کردند اما نتیجه رای گیری ریاست جمهوری تازه با این همه مشارکت بالای مردم همان شب اعلام شد ، چه کسی به این ابهام های ما پاسخ می دهد؟ 

در میان جمعیت چند صد هزار نفری که میدان امام خمینی(ره) و همه خیابان های منتهی به ان را احاطه کرده بودند، پیرمردی میانسال در حالی که آرام آرام گریه می کرد ، شعر اخوان ثالث را می خواند و می گفت : در همه عمر ندیدم این چنین سیل خروشانی را. 

هواداران موسوی با حرکت منظم در مسیر شمال میدان امام خمینی (ره) حرکت کردند و زمانی که به میدان فردوسی رسیدند با مجسمه سبزپوش فردوسی مواجه شدند. در طول مسیر برخی از هواداران شربت ، آب معدنی و نوشیدنی های خنکی توزیع می کردند که می گفتند نذر آنها برای آزادی و توسعه دموکراسی در ایران است. 

راهپیمایی آرام عصر مطابق آنچه پیش از این در بیانیه ها اعلام شده بود ساعت 19 به پایان رسید.

منبع: سایت کلمه/ برای با خبر شدن از شکنجه های دانشجویان و حبس شدگان در منفی چهار وزارت کشور به اینجا بروید.

من هیچ حرفی نمی زنم ، فقط از دوستان عزیز می خوام ، نامه همسر آقای الهام رو بخونید!

سریال ۲۴ یه سکانس داره که یه پسر خیابونی از سناتور آمریکا می پرسه اگر رئیس جمهور بشی برای من چیکار می کنی. سناتور گفت: من می خوام بدونم تو برای خودت چیکار کردی تا خودتو نجات بدی.

به امید روزی که بهترین چیز برای من و تو رقم بخوره. دل تو دلم نیست. دارم از خواب می میرم ولی نمی تونم بخوابم. فقط دعا می کنم چهار سال دیگه رو با یه رئیس جمهور دروغ گو نگذرونم!

******

اخبار حیرت آور!!!

 اصلا باورم نمیشه این نتایجی که اعلام می کنن حقیقت باشه. روند کند پیشرفت آرا و تکون نخوردن درصد آرا. به نظر یه دروغ بزرگ میاد. نمی دونم ما رو چی فرض کردن؟ بازی قدرت کثیف ترین چیزی بود که تا به امروز دیدم. امیدوارم به همین زودی ها شاهد رسوایی این طیف باشم.

ف ی ل ت ر شدن سایت ها اصلاح طلب، نیروها ضد شورش توی خیابون، بیانیه ی سپاه علیه به قول خودشون انقلاب مخملی قبل از انتخابات، بیرون کردن ناظرین انتخابات از شعبه های اخذ رای، نداشتن تعرفه ها و بستن در بعضی از شعبه ها، نداشتن کد انتخاباتی در بعضی از شعب و.... نمی تونم باور کنم عدالت و آزادی در مملکتی که شعارش عدالت و آزادی است انقدر مظلوم واقع بشه!.

امشب به معنای حقیقی به کثیف بودن بازی سیاست پی بردم! توی کشوری زندگی می کنم که، وقتی رئیس جمهور مملکت به درد ناچاری دچار میشه ٬ از حیثیت آدم ها به عنوان یک حربه استفاده می کنه تا شاید در چند روز آخر بتونه آمار رو به نفع خودش تغییر بده.تهمت زدن و یک سری اسم ردیف کردن کار آسونیه، امیدوارم پاسخ گو بودن هم به این اندازه راحت باشه. هر چند بعضی افراد هستند،که برای ایشون حکم سرطان را داره و از درد ناچاری به خودشون می پیچه و سعی در حقیر کردن آدم ها دارد؛ و می خواهد با مظلوم نمایی و بزرگ نمایی حرف ها رای جمع کند. خوشحالم از اینکه اخمدی نژاد دست به یک خودکشی سیاسی زدید.

وقتی ادعا می کنید دیگران به شما توهین می کند و یا تحقیرتون می کند باید حتما یادتون باشه شب نامه هایی که علیه آقای رفسنجانی در دور دوم ،به در خونه ها می اومد که پر بود از تهمت ها و توهین ها.

برای خودم متاسفم در مملکتی به اصطلاح اسلامی زندگی می کنم که رئیس جمهورش در امارت زیر پرچم خلیج عربی میشنه و حرف از عزت ملی میزنه.

کسی نبود بگه که آقای احمدی نژاد ، وقتی آقای میر حسین موسوی در سخت ترین شرایط مملکت ، در جنگ و بحران اقتصادی تمام توانش رو برای اداره مملکت و جنگ گذاشت شما در کدوم نقطه بودی؟ وقتی که جنگ تمام شد،  کسی که جهاد سازندگی رو راه انداخت و سعی بر باز سازی مملکت کرد و تمام توانش رو برای پیشبرد اقتصادی گذاشت و ایران رو کمی سرحال آورد شما کجا بودید؟ وقتی آقای خاتمی تلاش کرد تا وجه بین الملی ما بهتر بشه شما کجا بودید؟ هر چند شما هشت بعد تمام زحمات ایشونو به باد دادی و هر چی کاشتند پنبه کردید و توی این چهار سال حتی یک دوست هم برای ما باقی نگذاشتید.

متاسفم که دروغگویی  حربه است و آمارهای دروغی به خورد مردم دادن به فرض اینکه مرد خر هستن. وقتی شما ادعا می کنید که در این چهار سال ۷۰۰ هزار طرح را شروع کردید و به سرانجام رسوندید کسی کنار شما نبود تا به شما گوشزد کند ، آقای احمدی نژاد این ادعا به این معنا است که در ایران هر دو ساعت یک پروژه شروع شده و به اتمام رسیده. وقتی گفتید دولت من پیشنهاد ساخت موشک رو داد ، حتما دوازده سال قبل یادتون رفت که یکی از بهترین دکتر های ما برای به فضا انداختن اولین موشک  منفجر شد. کسی نبود تا با شما بگوید رئیس جمهور محترم به جای گدا پروی و پول نقد از خزانه دولت، برای جمع کردن رای؛ بهتر است با همین پول ها اشتغال زایی کنید تا مجبور نشوید در رسانه ملی به دروغ بگیید ما در این چهار سال بیکاری ۱۲ درصدی را به ۱۰ رسوندیم و در حالی که تمام آمار ها نشون می ده در این چهار سال بیکاری به ۱۴ درصد رسیده.(یاد درس چوپان درغگو بخیر) کسی مثل شما در این چهار سال وزیر عوض نکرد. هر چند به نظر میرسه خود محوری شما باعث شد که همیشه به دنبال یک وزیر باشید.

چرا وقتی آقای موسوی گفت: شما از دولت سوئس خواستید بین شما و آمریکا میان جگری کند ، حرفی برای زدن و توضیح نداشتید. این شما نبودید که می گفتید آمریکا رو به مرگ است؟ و ما دشمن خونی هستیم؟

وقتی حقیر باشی و به قدرت برسی خدا به داد زیر دستان برسد. فائزه هاشمی راست گفت که تفکرات این دولت کوتوله است.

پی نوشت:

اگه نتونستم پست های قبلی دوستان رو بخونم عذر می خوام. ایراد از کامپیوتر بود نه من!

مثل بنگی ها از درد به خودم می پیچم. شاید هم بنگی شدم. انگار تمام بند بند بدنم، همه استخون هام دارن از جا کنده می شن.صدای ترق توروق استخون هام که دونه دونه می شکننو می شنوم.  با ترس توی آینه به خودم زل می زنم. توی قیافه ام یه چیزی هست که منو می ترسونه. هر روز سخت تر و رنگ پریده تر از دیروز می شم . قرمزی چشم هام بوی یه مستی طولانیو میده! احساس می کنم سرم مثل یک توپ باد کرده . تمام روزم توی یه اتاق خلاصه میشه.  این  شب ها بی خوابم و اگر خوابی هم باشه ، تمام صدا هایی که توی اتاق روزم رو پر می کنن توی خواب می شنوم. من معتادم. معتاد به سریال :  فرار از زندان   وقتی تموم بشه نمی دونم چه غلطی باید بکنم. حتما یه جایگزین بهتر براش پیدا می کنم. مثل وقتی که این سریال جایگزین گمشدگان شد!

یادمه ترم شش بودم و سر کلاس حافظ شناسی نشسته بودم که استاد یه قضیه جالب تعریف کرد :

یه یارو تو بیابون نشسته بود و نون خشک می کرد توی آب و مرتب می گفت: خدایا شکرت. یکی رد میشه و با تعجب می گه تو که انقدر بدبختی که تو بیابونی و نون خشک و آب می خوری چرا خدا رو شکر می کنی؟ یارو احتمالا با خنده نیگاش کرد و گفت: این خدایا شکری که من می گم از صدتا بد و بیراه برای خدا بدتره!