بقچه دل من (ترمه)٬ یه بازی پیشنهاد داد.  از اون موضوع هایی که من به شدت عاشقشم و دوست دارم به هر شکل که شده درموردش بنویسم و فکر کنم. مثل یه راز می مونه و من شیفته این رازم.

 شاید برای ما آدم ها که نمی دونیم قرار چه جوری بمیرم و بعد از ما چه اتفاقی پیش بیاد ٬ فکر کردن به مردن مثل یه جور سر می مونه. بعد از اینکه نباشی قراره دنیا چه طوری باشه. شاید بعد از تصورش افسوس بخوری که نیستی. شاید هم فکر کنی همون بهتر که نیستی و دنیا شلوغ اطرافتو تحمل کنی. راحت واسه خودت یه گوشه یی خوابیدی بدون مزاحمت اطراف. بدون اینکه کسی تو گوشت زر مفت بزنه یا آدم ها دروغ های بزرگ تری تحویلت بدن. فقط شاید حسرت کارهایی که باید انجام میدادی و ندادی می خوری. بعدش برات عادی میشه. به جای تنگ و تاریکت عادت می کنی و تموم میشه.

بی خیال این فلسفه بافی ها. قرار فکر کنیم بعد از مردنمون آدم های اطرافمون چیکار می کنن. البته من می خوام از تحولات دنیای بیرون هم بنویسم. چیزی که خیلی بهش فکر می کنم.

اول از تحولات ایران شروع می کنم: احتمالا یکی از این دو تا اتفاق اساسی می افته. یا ایران این حس انسان دوستیش در حد انفجار می رسه و دست به محو کردن اسرائیل می زنه و جنگ جهانی سوم اتفاق می افته. بعد پیش بینی انیشتین یعنی جنگ جهانی چهارم با چوب و چماقه درست از آب در میاد و ضایع نمیشه. یا اگر دور بعد دولت احمدی نژاد حاکم باشه٬ به خاطر بعضی فرضیه سازی های موجود که حوصله ندارم درمورش حرف بزنم٬ جنگ داخلی توی ایران اتفاق می افته و حکومت عوض میشه. از من به شما وصیت که  حکومت لیبرال ها رو قبول کنید و خواهان دموکراسی اجتماعی باشید. البته اون موقع من مردم و به مراد دلم نمی رسم اما امیدوارم شما برسید.

تحولات دنیا: اگر جنگ جهانی سومی رخ بده همون بهتر که من نباشم. حوصله جنگ و خن ریزی ندارم. اما اگر جنگی در کار نبود٬ فکر کنم ایدز و هپاتیت و سرطان درمان میشه و چهارتا درد و مرض نا علاج دیگه کشف میشه. احتمالا ٬ مردم  ماشین سواری و کورس گذاشتن تو خیابون ها رو به آسمون می کشونن و دیگه کسی روی زمین بند نیست. (فیلم٬ پنجمین عنصر و ببینین می فهمین چی می گم.) به جای کامپیوتر یه وسیله جدیدتر میاد. بچه ها دیگه ننه بابایی به چشمشون نمی بینن. احتمالا همه کار ها رو رباط ها انجام میدن. آمریکا و ایران و اسرائیل یه مثلث جدا نشدنی میشن . حتی ممکنه که دین هم مدرن بشه.مثلا اسلام لیبرالی. خیلی باحاله.  این عرب ها هم آدم میشن. (البته این یکی محاله.)و خیلی اتفاقات دیگه...

بعد از مرگ من آدم ها دور و برم چیکار می کنن: نوع مرگم و نمی دونم چطوریه ٬ شاید سقوط از طبقه نهم یه برج (یعنی خونه جدیدمون.) اونم بر اثر افسردگی مفرط بر اثر فبول نشدن در کنکور. نه این خیلی بچه گانه است. آدم باید مرگش حماسی باشه. مثلا یه مرگ در راه وطن. مثل کشتن دست جمعی ۶۸. که مارکسیست ها رو کشتن. این باحاله. شاید هم توی تختم خوابم  می میرم. خلاصه یه مرگ غیر منتظره٬ حوصله مریضی و دوا و دکتر و ندارم. این جوری بقیه شوکه میشن. خیلی  ناراحت میشن و بیشتر گریه می کنن.

 الهام اول صبح زنگ میزنه تا بیدارم کنه که بریم کتاب خونه بعد می بینه موبایلمو جواب نمیدم.(البته این عادیه٬ چون هیچ وقت جوابش نمیدم.) زنگ میزنه خونه. خلاصه اولین نفری که تو خونه است میاد در اتاق و باز کنه و بیدارم کنه٬ اما هرچی صدا می کنه می بینه خبری نیست. اگر محمد باشه٬ اول میگه بهار مردی که جواب نمیدی. بعد باز صدام در نمیاد٬ آب میریزه روم. بعد فکر می کنه غش کردم. شاید مثل وقتی که خونه مون دزد اومد میگه مامان فکر کنم بهار مرده. (چون اون موقع به من گفت بهار فکر کنم خونه دزد اومده٬ گاو صندوق بابا سر جاش نیست.)آمبولانس میاد و دکتر سرشو تکون میده یعنی اینکه تموم شد. (هی)

مامانم ٬ الهی بگردم٬ درموردش نمی نویسه چون نامردیه. میدونم چطوری میشه. محمد فکش می لرزه٬ سرخ میشه و مثل بچگی هامون که باهاش قهر می کردم٬ سرشو میذاره رو دیوار گریه می کنه. بعد همسایه ها می فهمن. همون هایی که تو آسانسورم سلام نمیدن چون فکر می کنن کلاس آپارتمان نشینی داره. میان تا بفهمه چه خبره. خلاصه بابام می فهمه. با خودش می گه ٬ دیدی یگانه دخترم مرد. قرار بود کتاب بده بیرون و زار میزنه. با خودش می گه دیگه بهار در و باز نمی کنه و بپر صورتمو ببوسه. دیگه کسی نیست هوس ته چین درست کردن به سرش بزنه و گند به همه چیز بزنه.( هی)

بعد دادشی می فهمه. اونم که مظلوم و خود دار. زن دادش هم که اشکش زود درمیاد و گریه می کنه. دو تایی با هم گریه می کنن. یک کم اون یک کم این. خلاصه ٬خاله و دایی و عمو و عمه همه می فهمن و خونه شلوغ میشن. احتمالا دخترهای عمو کوچیکم بازم از کنج عزلت خونه بیرون نمیان. تازه خوشحالم میشن که مردم. چون هیچ وقت با هم خوب نبودیم. یکی این وسط پیدا میشه که به رضا زنگ بزنه و بگه رضا کجایی که بهار مرد. اول رضا فکر می کنه شوخی ولی از پشت تلفن صدای جیغ و می شنوه می گه نه بابا انگار واقعیه. بعد از اونجایی که در بلاد کفر ٬و ترمش و امتحاناش مثل اینجا نیست٬ می گه من الان وسط امتحانامه شایدم میگه باید روی تزم کار کنم. بعد اون طرف یکی می گه مریم چی ؟ می گه مریم هم که تازه ایران بوده اگر یه جلسه دیگه نره حذفش می کنن. ولی وجدانشون راضی نمیشه و می گن جهنم اجازه می گیریم و می یام. بعد نوبت به دایی دومی میرسه که خبرش کنن. احتمالا زندایی زیبا یه آهی می کشه شایدم تو دلش بگه آخیش دیگه نرگس هی خونه شون نمیره. بعد خودش و دایی با رضا و مریم میان ولی بچه ها رو میذارن پیش نورما که مواظبشون باشه. شاید هم یه پیام تسلیت برای مامان و بابام ایمیل کنن. ولی نرگس حتما زیر آبی میره و میاد. خاله های دوقلو هم که از ناراحتی گیس تو سرشون نمیذارن. دایی کوچیکه و زندایی کوچیکه هر دو خونسرد آخر همه به مراسم می رسن ولی زیاد گریه می کنن. عمه کوچیکه هم زیاد گریه می کنه. خاله فهیمه(دوست مامانم) زیاد گریه می کنه. زیادی احساساتی. دوستای مامانم می یان . یکی شون (س...) با دختراش میاد همه اش درمورد کیف و کفش و قیمت لوازم خونه حرف میزنن. دایی بزرگ هم که قران میذاره . به خاطر راحتی بابابزرگم همه مراسم ها خونه اوناست.

نیما که می فهمه ممکنه یه شعر  برام بگه و چند وقتی دانشگاه نره. بعد با بچه ها سنگ تموم میذارن و توی دانشگاه یه مراسم برام می گیرن. البته ممکنه مسولین نذارن و بگن چون فارغ تحصیل شده نمیشه براش مراسم گرفت. البته چند وقت پیش از نیما پرسیدم اگر من بمیرم چقدر طول می کشه تا منو فراموش کنی؟ گفت: از دل برود هر آنکه از دیده برفت. اولش به نظرم٬ حرفش خیلی نامردی بود ولی حقیقت بود مثل خیلی ها دروغ به هم نبافت. الهام هم که اصلا اهل گریه نیست احتمالا به قبرم زل میزنه و هی آه می کشه. اما بقیه بچه ها نه. فقط عکسمو حتما تو آگهی ترحیم بزنین و فقط جون امواتتون نگید بانوی محترمه . بگید بهاره نازنین. مامانم هم که بر و بچه ها رو می بینه ...

بچه های نت هم از طریق جیکو و الهام و نیما و من و من با خبر میشن و ممکنه هر کدومشون یه دو خط تو پی نوشت بنویسن شاید هم نه. شاید هم بگن از شر ٬ شر و ورهاش راحت شدیم و خوشحال بشن.

خلاصه یه عده هم به هوای شام سه و هفت میان سرقبر و الکی یه شونه می لرزونن تا شام و حلوای مجانی بخورن. بعد از هفتم هر کی میره سر جای خودش. تا چهلم خانواده هر روز میان بعدش ماهی یه بار وقتی که میرن سر خاک مامان بزرگ و داییم یه سری هم به من میزنن. ولی جای خالیم تو خونه خیلی حس میشه. بعد از چند وقت مامانم کتاب هامو میده به کتاب خونه ولی اگر من و من ازش بخوان ممکنه  بهشون بده. فیلم هام که به محمد میرسه. لباسم و به جز یکی دو تا بخشیده میشه. اتاقم هم که مال مهمون ها میشه. کامپیوترم هم دست علی پسر خاله ام یا میثم می افته که هر بلایی خواستن سرش بیارن.دست نوشته هام که بابام برمیداره .ولی این وسط همه فامیل هم و می بینن و خوشحال میشن و این واقعه رو به فال نیک می گیرن.

پی نوشت:

** داستانم تایپ شده بود٬ اما این بازی عجیب روی مخم بود.