۱-۶: کاری به صحبت هایی که این روزها مد شده ندارم و ادعای زن دوستی مردها. مردهایی که می گویند ما دیکتاتوری درونمان را رام کرده ایم و دیگر مثل اجداد بزرگوارمان زن را برای مسائل جنسی و پخت و پز و بچه زاییدن و لباس شستن نمی خواهیم. خدا را شکر دیگر لوازم خانه همه این روزا کامل است.آن ها را با عشق انتخاب می کنیم و دیگر مادرمان را برای انتخاب و پسندیدن نمی فرستیم. (مثل ابزار های موجود در بازار که باید دیده شود و پسندیده شود.) احتمالا عشق و علاقه بعضی مردهای محترم را باید از بین لباس های چرک یا  لوازم شخصیشان پیدا کنیم. خدا را شکر دیگر حلقه ازدواجشان مثل پاکت سیگارشان همیشه در دستشان است. (البته همیشه باید از خودمان شروع کنیم تا به ما ظلم نشود. این را انکار نمی کنم.)

۲-۶: صبح زودتر از همه بلند می شود تخت خواب گرم و نرمش را زودتر از آواز بد صدای خروس ها رها می کند. ساعت او حکم خروس دیجتالی یا شاید هم خروس کامپیوتری را دارد. او با چشمان نیمه باز روی قالی اتاق دنبال رو فرشی هایش می گردد و تا رسیدن به دستشویی چند چرت بین راه میزند.موهایش را مرتب می کند. و بعد به همان جایی می رود که نصف عمرش را به جبر آنجا گذراند. کتری را روی گاز می گذارد و منتظر سوت کتری می ماند و روی میز ضرب می گیرد و دست دیگرش را زیر سرش می گذارد. گاهی هم ظرف هایی که از شب پیش مانده است تند تند می شورد و خشک می کند. انگار از همان اول ظرفی نبوده. بعد چای خشک را با کمی آب می شورد و قوری را با آب جوش پر می کند ٬ سرش را عقب می کشد تا بخار داغ کتری صورتش را نسوزاند.  قوری درست روی کتری سوار می شود و ادامه خواب صبح گاهیش را میدهد. و او نان را از فریزر در می آورد . دوبار پشت میز می نشیند و اگر کتاب و مجله یی از روز گذشته نخوانده باشد ورق میزند تا از اخبار روز با خبر شود. گاهی هم خودش را با یکی از همان رمان های عاشقانه سرگرم می کند تا کمی از دغدغه های زندگی دور بیافتد. از همان داستان هایی که همه چیز بر وفق مراد است و آخرش به خوبی و خوشی تمام می شود و دیگر بعدی ندارد. همان جا کات می شود و دیگر کسی سراغ بعدش را نمی گیرد . نمی پرسد ته این رسیدن چه چیزی انتظار می کشد؟ مهم رسیدن بود که رسیدند و اینکه خواننده نفسی از سر آسودگی بکشد و گاهی خودش را جای شخصیت اصلی داستان بگذارد و به این فکر کند چه خوب می شود که همه چیز ایده ال باشد و هیچ چیز خاکستری و سیاهی نباشد. ولی دیگر او خوب این چیزها را از بر است و میداند همه این ها بوی تعفن و تکرار می دهند. گاهی هم آهنگ های مورد علاقه اش را گوش میدهد و خودش را تکانی میدهد.

میز را می چیند و همه اهالی خانه را با هزار جور قربان صدقه رفتن بیدار می کند و وقتی سراغ همسرش می رود به رویش نمی آورد که دیروز لباس هایش بوی عطری جدیدی میداد. از همان عطرهایی که گاهی او حس می کند و صبوری می کند. برای چه؟ نمیدانم فقط قانون زن بودن صبوری کردن است. و مرد خانواده بالای میز با چشمان پف کرده و اخم های در هم می نشیند و سیگار قبل از صبحانه اش را دود می کند و زنش را با آن موهای دم اسبی و ماتیک صورتی پشت همان دودها تار می بیند. بچه ها هم یک به یک زیر لب سلامی خواب آلود می دهند و تند تند بعد از پدر شروع به خوردن غذا می کنند و او هم مرتب در حال رسیدگی به اوضاع است. و تا می خواهد پشت میز بنشیند٬ آن ها دسته های کیف هایشان را در دست هایشان مچاله می شود تند تند خداحافظی می کنند و گاهی بوسه یی هم روی گونه او می گذارند. یعنی اینکه میدانیم تو هم هستی ولی چه کنیم زمان نداریم. و او هم سعی می کند با عشق عمیقی به آن ها لبخند بزند و بدرقه شان بکند. و با بی حوصلگی به زور سرجایش می نشیند و چند لقه نان و پنیر را به زور چای پایین میدهد. و این کار تکرار می شود تا آخر شب. وقتی یک به یک می آیند باید به حرف همه گوش بدهد و با صبوری تحمل کند و گاهی حرفی بزند٬ بداخلاقی ها و غرغر ها را تحمل کند. دعوای بچه ها را ببیند و بینشان را بگیرد. بعد نان آور خانواده  ٬ همانی که می گوید:ـــمن از صبح تا شب مثل تراکتور کار کردم و پول درآوردم بعد تو توی خونه نشسته یی و بافتنی بافتی و می گویی دستم درد می کنه یا حالم خوب نبود غذای مانده ظهر را برای شام گرم کردم.ـــ می آید. با همان ابروهای گره گره کرده و سیگار هایی که پشت هم دود می شود و اگر لبخندی هم زد او هم می خندد و شب با دلی پر از عشق سر روی بالش می گذارد و خدا را هم شکر می گوید.

۳-۶: توی خیابون مثل بچه آدم داری راه میری و جلوی پاتو نگاه می کنی٬ بعد یکی از روبه ور میاد. با همون نگاه های چندش آور٬ اتفاقا بازوی خانومی هم توی بازوی مرد حلقه شده که قیافه اش از آقاهه خیلی بهتره. از کنارش عبور می کنی٬ اون بر می گرده و کمرت از نگاه مثل آهن زنگ زده اش سوراخ میشه و تا بین آدم ها گم نشی به تو زل زده و زن هم تند تند صحبت می کنه تا بلکه آقاهه حواسش پرت بشه ولی بعد آقاهه با یه لبخند می گه: عزیزم تو چیزی گفتی؟

تو از نگاهش حالت بد میشه٬ بغض مرگ میشی و از زن بودنت بدت میاد. از اینکه همه جا یکی هست که به تو زل بزنه.میری خودتو توی آینه نگاه می کنی. نه قیافه دیوونه کننده یی داری٬ نه مانتوت تنگه٬ نه شلوارت کوتاهه ٬ نه روسریت عقبه٬ نه رنگ شال و دستمال سرت جیغه٬ غیر از یه کرم و رژ کمرنگ صورتی هیچی نداری که اونم بعد از این نگاه ها با حرص پاک می کنی.

۴-۶: نمیدونم آهنگ هایی که این روزا مد شده رو گوش میدین یا نه. همین آهنگ های منحصر به فردی که آقایون محترم از بی وفایی و خیانت دوست دخترا و عشق ها ی اسطوره یی شون می نالن و می گن: خدا الهی مرگت بده٬ بمیری٬ گور به گور بشی٬ دوست پسر جدید گ...باشه٬ خاک توسرت ٬من با این همه کشته مرده یی که  داشتم با توی الاغ بودم و تو نفهمیدی رفتی با اون مردک گوساله. با این روند باید درد زن ها رو توی این چند صد ساله چند صدتا مثنوی کرد .

پی نوشت:

* ممنون از قربانی شماره ۱۴ که گذاشت زن ۶ رو بنویسم.