بزرگتر شدم ، مدرسه می رفتم ، معلم و دینی فرآن خیلی چیزهای خوبی می گفتند. از چیزهایی که تا حالا کسی برایم تعریف نکرده بود ، از آتش خدا ، از قهر خدا ، از عذابش می گفتند .تا حرف می زدیم می گفتند : لالل شو ، خدا قهرش میگیره.  واقعا خدا انقدر تلخ بود؟؟

بزرگتر شدم ؛ اول ، دوم راهنمایی، باید برای معلم قرآن از روی عثمان طه می خواندم. بلد نبودم؛ خوب هم تلفظ نمی کردم. برایم شده بود سخت تر از درس های دیگر. اگر خوب نمی خواندم از قرآن تجدید می شدم. شده بود عذاب الیم الهی. دیگر لای هیچ قرآنی را باز نکردم، ماند طبقه بالای کتابخانه ام و خاک خورد.
معلم قرآن و دینی می آمد سر کلاس با آن مانتو طوسی یا سیاه و مقنعه چانه دار که تا روی چشمهایش بود. احتمالا می ترسید سر کلاس یکی از ما ها اگر موهایش را ببینیم برویم برای نا محرم تعریف کنیم . آخر با خودش فکر نمی کرد او با آن ابروهای پر و سیبل های سیاه و آن جوراب های کلفت و کفش های عهد عتیقی بیشتر شبیه لولوها بود ، کدام زیبایش قابل توصیف بود؟؟
می امد حرف می زد ، از همان مزخرفاتی که یکی دیگر توی ذهنش کرده بود. نوع عذلب ها با سن ما فرق می کرد، مثلا می گفت: اگر موهایتان بیرون باشد ، خدا در جهنم با مو آویزانت می کند. اگر آرایش کنی، با صورت داخل جهنم می روی؛ صورتت جزغاله می شود. می گفتند خفه شو که مبادا خدا قهرش بگیرد. خدا انقدر تلخ و سیاه است؟؟

درست نماز بخوان. چرا نمی آیی داخل نماز خانه؟؟ چرا وضویت غلط است؟؟؟ باید پشت سر حاج آقا بایستی و نماز بخوانی. چرا والضالین نمازت را درست تلفظ نمیکنی؟؟باید ضایش را آنقدر بکشی تا خفه شوی و صدایت در نیاید.
یادش بخیر چادر صورتی گلدار صورتی که کلاس سوم برای جشن تکلیف به ما هدیه دادند. هنوز داخل کمد است. طوری خدا را توصیف می کردند که آدم فکر می کیر از هیولا می گویند و ما هم اسیر دست هیولا هستیم  و با ما مثل برده رفتار می کند.
خدا انقدر گند دماغ بود؟؟

دیگر کتاب بینش اسلامی حالم را بهم می زد، شده بود یک دغدغه برای کنکور که صد بزنمش. ولی دیگر حوصله اش را نداشتم . جهنم دوهفته به کنکور می خوانمش.

دانشگاه آمدیم؛ چهار واحد اندیشه اسلامی و یک واحد قرآن که از تمام واحدها تخصیصی سخت تر شده بود؛ مانده بودند پشت در٬ تا ترم آخر، دیگر حوصله هیچ کدام را نداشتم. کتاب  اندیشه که همان دینی مان بود که البته پر شده بود از مغالطه کاری و سفسطه. معلوم نبود از کجایشان این خزعبلات را در می آوردند و می خواستند به خورد ما ها بدهند.  فکر می کردند هنوز با همان کودک های هفت ساله  طرفند که شب ها مادرش برایش از یک خدای دیگر بگوید تا شب خواب های بد نبیند و خودش را خیس نکند.
پایین برگه ها امتحانی برا استاد معارفم نوشتم که چقدر از این کتاب متنفرم، کتابی که هیچ منطقی پشتش نیست و زاده فکر چهار نفر است که ادعا فهم می کنند. کلاس قرآن هم که تکرارهمان ضای والضالین بود در واقع تکرار بدبختی ها سا ل های پیش. با کمی غلضت . باید جز بیست و نهم را خوب می خواندم، بدون غلط. باید الحاقه را طوری تلفظ می کردم که به  مذاق استاد خوش بیاید. آخر کسی به اینها نمی گفت که نصف جمعیت کلاس نمی داند فلسفه نماز چیست و نماز نمی خوانند.

تا آمدیم بگوییم عدل خدا... گفتند ساکت خدا عادل است تو نمی فهمی. تا آمدم بگویم جبر و اختیار،چشم غره رفتند و گفتند بتمرگ سر جات. حکمت خدا را برای هر اتفاقی به رخ می کشیدند. واقعا خدا غول دو سر است؟؟
دیگر دوست نداشتم پدرم ماه رمضان و سر سفره هفت سین قرآن بخواند. از خدا بدم می آمد. چقدر ظالم و سیاه نقاشییش کرده بودند.  پدر و مادرم شده بودند رفع کننده گند ها دیگران ، بیچاره ها دیگر برای هیچ چیز خرده نمی گرفتنا تا ذهنم خراب تر نشود. وقتی به پدرم گفتم از خدا بدم می آید گفت: خدا مهربان است، آنقدر که با گریه تو گریه اش می گیرد. ولی من دیگر باور نمی کردم.

آخر وقتی می رفتی و مدعیان دین را می دیدی عقت می گرفت. خوب یادم است برا نشریه مان یکی از دوستان مطلبی راجع به فروغ نوشته  بود. مسؤل دفتر فرهنگ اسلامی با آن حرف هایی که یک کلامش را باور نداشتم مطلب را تایید نمی کرد. گفتم چرا؟؟؟ - آخر این زن خوبی نبوده. من از این زنیکه چیزی چاپ
نمی کنم. داغ کردم و گفتم : شما تا حالا چیزی از او خوانده اید؟؟ - من از این اراجیف نمی خونم، ولی اسم و رسم درستی نداره. درموردش بد می گن.  ساکت شدم . با خودم گفتم اینها برای تدریس همان مزخرفات خوبند تا هفته یی یک بار اندیشه اسلامی به حلق بچه های مردم بریزند.

دیگر نامه هایم به خدا سیاه سیاه شده بود. اوایل برای گناه هایم عذر می خواستم که دچار نشوم ؛ دچار همان عذاب الیم. بعد ها حوصله ام سر رفت و از همه چیزش ایراد می گرفتم.
به خودش  می گفتم  که از او می ترسم. برای اینکه می ترسیدم به خاطر رژلبم٬ صورتم را  جزغاله  کند. خدا واقعا انقدر بی رحم است؟؟ خدا واقعا انقدر ناشکیباست؟؟

هنوز که هنوز است می ترسم نکند برای فلان اشتباهم تلافی کند و فلان بلا را سرم بیاورد. حالامن مانده ام با یک خدایی که نمی دانم بر اساس گفته پدر و مادر مهربان است یا تلخ و سیاه و نامهربان است.اقعا خدا به دنبال تلافی تمام کار های ماست؟؟

 خدا یک روز عالی است و مهربان .فردایش بد و بد اخلاق می شود. حتی وقتی من یک گفت مطهری بخوانیم شاید جواب سوال هایم باشد دیگر حوصله ام نگرفت. هنوز به نظرم خدا خودخواه است. دیگر حتی شریعتی هم نخواندم .آخر معلم دبیرستانمان گفت : این جفنگیات را نخوان، شریعتی اصلا مسلمان نیست .حرف هایش را باور نکن. حتما همان ها راست می گفتند.
شاید به خاطر همین است که خیلی از هم سن و سال هایم صورت مسئله را پاک کردند و به این چیزها فکر نمی کنند. می گویند اگر قیامتی بود همان موقع جواب می دهیم. اصلا خیلی ها هم اعتقادی به قیامت ندارند.

ای کاش به جای اینکه بگویند: درغگو دشمن خداست؛ می گفتند : خدا آدم های راستگو را دوست دارد و آنها را سخت بغل می کند و می کند آنها را می بوسد.
ای کاش نمی گفتند خدا قابلیت جزغاله کردن دارد. می گفتند : خدا مهربان است و تو برای تمام خوبی هایش نماز بخوان؛ که او بیشتر به تو لبخند بزند.
ای کاش می شد نگاهی به نسل ما بیاندازند٬ که سوختیم در همین حرفها . و عبرت بگیرند برای نسل چهارم. برای بچه های ما. واقعا بچه من و تو چطوری فکر خواهد کرد؟؟.

*******

پی نوشت:

۱- از پسر خوانده ممنونم که باعث شد حرفهایی که مثل غده شده بود را بیرون بریزم.

۲- دکتر جعفری تبار تنها استادی بود که سر کلاس های تخصصی مثل مثنوی و آشنایی باعلوم قرآنی می توانستیم از او سوال کنیم و او چه صبورانه جوابمان را میداد٬ اگر نمی دانست می گفت نمی دانم. سفسطه

نمی کرد.