دستم را می گذارم روی چشمانم تا فکرم متمرکز شود. سردی انگشتانم روی چشمانم حالم را بهتر می کنم. اما فکرم هنوز پراکنده است، درست مثل یک جریان سیال ذهن. شهرام ناظری گوش میدهم، یک آهنگ خیلی خیلی قدیمیش. اسمش را نمی دانم. کردی است. می خوانند موتورای موتورای یا همچین چیزی و من پرتاب می شوم به پاترول خاکی رنگمان، جاده شمال و روستای بند پی شرقی. خانه ی عمه ام اینها که به خاطر حساسیت عمه ام ، خانوادگی از اهواز آمدند شمال. آخر هفته ها بساطمان را جمع می کردیم و خانه ی عمه پلاس بودیم. یک مقنعه سفید توی خاطراتم با حاشیه دوزی صورتی سرم است، با پیراهن آبی! کلاس چهارم پنجم ابتداییم. شاید هم بیشتر. با محمد نشسته ایم صندوق عقب ماشین، دایی علی این ها هم هستند. زندایی آنا چقدر این کاست ناظری را دوست داشت. باران هست، جاده سبز هست و خانه ی عمه این ها و کوچه پس کوچه های گلی. گاو  دوشیدن و چرا بردن گوسفند ان و... آهنگ تمام می شود، میزنم عقب ، آهنگ گم می شود، رشته ی خاطراتم هم گم می شود. جایی میان کوچه ها و سبزی های کاشته شده و برنج های شالیزار و سفره های صبحانه و ناهار و شام توی ایوانُ ماست و دوغ و پنیر و کره ی محلی . آب بازی ها و رقصیدن فردوس و فردیس، دعواهای مدام با فراز و....خاطراتم رشته اتصالشان پاره می شود. یادم است این آهنگ را یک بار دیگر در جاده شوشتر دزفول هم گوش میدادیم. پشت همان پاترول خاکی و باز با دایی علی این ها!

مثل بادباک شده ام، معلق در هوا و برای خودم هی می چرخم، انگار گم شده ام جایی میان زمین و آسمان. دوست دارم این حس را، این خنکی زیر پوستم را. امروز دنیا کتابخانه نیامده و بوی تند غربت آزارم می دهد. سالن عمومی شلوغ است. جای سوزن انداختن نیست. از پله ها می روم بالا و کیسه نخود چی کشمش هایم را بر میدارم. دختری به آقای مسول ورود و خروج چای احمد می دهد و درباره اش حرف میزنند. خنده ام می گیرد. از همان خنده هایی که خودم دوستشان دارم. آقا می گوید: احمد محود دیگه. فکر می کنم نویسنده را می گوید. تعجب می کنم.... ( آهنگ را پیدا کردم! فکر کنید وسط خانه عمه این ها ایستاده ام و دارم به غاز محمد حسین نگاه می کنم و بعد...) داشتم میگفتم. می پرسم: احمد محمود می خونید. می گوید: خوب آره. با ابروهای بالا رفته ام می گویم: احمد محمود رو دوست ندارم. دلم می خواهد بروم بالای منبر و بگویم دیگر داستان های ناتورالیستی دوست ندارم که می گوید: خوب چایی خوبی است. بی رمق می شوم. دلم می خواست بعد از مدت ها درباره ی داستان با یکی حرف بزنم. می آیم بیرون. چقدر آدم ریخته داخل کتاب خانه. چقدر دلم می خواهد کتاب هایی که باید نقد کنم را بلند برای یکی بخوانم درباه اشان حرف بزنم تا به خودم بقبولانم که می توانم از پسش بربیایم. چای می گیریم. توی کافه نمی نشینم. می روم بیرون. همان جایی که دیگر آجر نیست و چشمت فقط پر از آسمان می شود. چایم را لبه نرده می گذارم، سرم را بالا می گیرم و به آسمان نگاه می کنم و بعد روبه رو. روزهایی که کافه زود تعطیل می کند با دنیا می آییم اینجا با آب ولرم شده آب خوری چای می خوریم با این نجود چی کشمش ها. به خانه ها و چراغ های روشن نگاه می کنم. و گنبد فیروزه رنگ دوری که لابد مسجد است!! یک قلپ چای و می سوزم. با خودم فکر می کنم چرا به این ها می گویند آجیل مشکل گشا؟! واقعا چرا؟ بعد به مادرم که هر چند وقت یک بار از این ها برایم می گیرد که وقتی دور از چشمش هستم از این ها بخورم! به آدم ها زل میزنم. که می آیند و می روند. چقدر دلم می خواهد آدم ها نیایند و نروند. یا همان جایی که هستند ، بمانند. این همه آدم و این همه قصه. اوووف.... به رژلبم فکر می کنم که داخل ماشین بود و حالا نیست. که مخصوص پشت ترافیک  بود. به اوضاع بد روحی سامان ، به کلاریس داستان پیرزاد فکر می کنم و به همه ی زن های مثل کلاریس.

دیشب داشت درباره ی حقوق زنان حرف میزد. حق ارث و قصاص و طلاق و اینها. زل زدم تو چشمانش و گفتم: اینا همه نقطه های پررنگ شده است. زنی رو تصور کن که بیست سال زندگی کرده با یه مردی و همیشه به خواسته های همسرش و بچه هاش فکر کرده اونقدر که دیگه یادش نیست حتی غذای مورد علاقه اش چیه. زن افسرده و خموده. زل زد توی چشم هایم گفت: به مردی فکر کن که صبح تا شب در حال دویدنه برای پول دراوردن، پول قسط دادن و پول اجاره و هزار و یک چیز دیگه. مردی که یادش نیست روز و شب ها چطوری می گذره. ساکت شدم. ساکت شد. توی دلم می گوید: هیچ اتفاق بدی نمی افتد اگر زن ها و مردها زندگیشان را تلفیق نکند. که فراموش نشوند. که گم نشوند. بالاخره امروز بعد از مدت ها قرار است برویم برایش کادو تولد بخریم. هوا تاریک تاریک می شود. نمی دانم چرا توقع دارم از آن گنبد فیروزه ای دور صدای اذان بشنوم. نمی شنوم. باز پرت می شوم به مکه و مدینه. نمی دانم  چرا این روزها انقدر یاد آن روزها می کنم. یاد باران شب آخر مسجد الحرام و طواف وداع و شوک اینکه تازه فهمیده ام کجا ایستاده ام و اشک هایی که پر از ترسند. ترس از رفتن و ... نفس عمیقی می کشم. چایم تمام می شود. لیوان و چای کیسه ای را می اندازم دور و یک نگاه دیگر به آسمان و ماه و خانه ها می کنم. بعد هم آدم های داخل خانه را در یک ثانیه تصور می کنم. پشت می کنم به همه ی این تصویرها و می روم سمت سالن مطالعه...!

 پ.ن

خنکای نعنایم گم شده!!!!